Een boeiende spirituele avond. Of toch niet??

Gezellig een avondje spiritueel met een vriendin. Gewapend met een voorwerp van mijn overleden vader ga ik richting de zaal. Het is volle bak en er moeten stoelen bij gehaald worden. Nou, dat belooft wat!! Toch?

Een man en een vrouw verzorgen deze avond en ze zien er "gewoontjes" uit. Dat is positief, want ik houd niet zo erg van "zweefteven". Ik heb het voorwerp willekeurig neergelegd en we nemen plaats. Na een rustig muziekje begint de avond. Het blijkt de vuurdoop voor het stel te zijn. De dame begint met een voorwerp en er komt weinig zinnigs uit haar mond. Lange stiltes vallen en ik vraag mij af of ze wel klaar zijn voor een zaal vol belangstellenden. Daarna is de man aan de beurt en daar gaat het nog slechter mee. Nog langere stiltes en weinig nieuws. Ik kijk naast mij en mijn vriendin kijkt mij net zo aan, als dat ik haar aan kijk. Er wordt gesmoest in de zaal en wij blijken niet de enigen die er zo over denken.

Na een aantal voorwerpen, wordt mijn voorwerp door de man er uit gepikt. Hij praat in de tegenwoordige tijd alsof mijn vader nog leeft. Het verhaal klopt van geen kant, want mijn vader zou makkelijk in de omgang zijn. Nu, als er iemand niet makkelijk was, dan was het mijn wijlen vader. Het is allemaal erg pijnlijk. Als de man vraagt van wie het voorwerp is, antwoord ik luid en duidelijk dat het voorwerp van mijn overleden vader is. Ik krijg een sneer terug dat ik het voorwerp verkeerd heb neergelegd. Waarop op ik geërgerd antwoord dat mij dat niet is verteld. Hij concentreert zich verder op mijn overleden vader en de ene na de andere onzin komt uit zijn mond. Ik fluister in mezelf dat hij wel mag stoppen, maar hij blijft zoeken. Als ik vraag of het nu goed met mijn vader gaat, antwoordt hij met een luid; "Natuurlijk gaat het nu goed met hem!" Het was niet het antwoord wat ik wilde horen, ik wilde horen of hij bij zijn ouders is en of hij nu rust had gevonden. Gelukkig stopt hij met zijn genante vertoning en gaat de vrouw verder.

Vlak voor de pauze pikt hij nog iemand er uit die haar zoon is verloren aan een auto-ongeluk. De man blijft beweren dat er drank en een te hoge snelheid in het spel was, terwijl de moeder luid en duidelijk aan geeft, dat dit absoluut niet het geval was. Mijn vriendin vraagt aan mij of we in de pauze weg zullen gaan. Een goed plan, als zeg ik het zelf. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat de pauze begint, maar dan klinkt het eindsignaal; Pauze!! We pakken onze voorwerpen evenals een aantal andere mensen (zo te zien zijn we niet de enigen die er zo over denken) en we vertrekken richting de auto, waar we bij ons thuis nog even gezellig na babbelen.

Ik ben naar vele spirituele avonden geweest en stuk voor stuk waren ze boeiend, maar zo dramatisch als dit heb ik van mijn leven nog niet meegemaakt. Jammer.....