Ik ben er weer!

Ruim twee weken geleden was ik door mijn depressie in combinatie met mijn medicijngebruik echt hondsberoerd. Zowel lichamelijk als geestelijk was ik vreselijk van de rel. Het ergste vond ik dat ik de gehele dag aan het piekeren was, waardoor ik heel erg onrustig en angstig werd. Met als gevolg weer een hoge hartslag en weinig eetlust. Door de medicijnen die ik voorgeschreven kreeg, werd ik ook nog eens heel erg ziek, waardoor ik regelmatig moest overgeven en diarree kreeg. Doordat ik al misselijk werd van een hapje brood, viel ik binnen anderhalve week, kilo's af. En dan nog te zwijgen over de vreselijke droge mond die ik had.

Zoals nu wel bekend is, hebben wij een ander huis gekocht en eigenlijk vlak voordat wij besloten om het huis te kopen en ons eigen huis in de verkoop te gooien werd ik depressief, zoals dat met een mooi woord heet. Ik kon hierdoor niet genieten van de gemaakte plannen en kwam ik over als iemand die eigenlijk helemaal niet blij was met de koop. Het rare was, dat ik niet meer wilde praten over het huis en als er naar gevraagd werd deed ik quasi blij, maar werd ik letterlijk kotsmisselijk.

In de week dat ik zo ziek was, besloot ik wel om lekker te gaan werken. Ik verwachtte dat dit mijn zinnen een beetje zou verzetten, maar helaas pakte dit helemaal verkeerd uit en werd het de zwaarste ochtend uit die periode. Toen mijn oppas die dag mijn kinderen kwam ophalen, vroeg ze aan mij of we het huis gekocht hadden. Ik antwoordde dat we het gekocht hadden en ik onderdrukte een braakneiging. Nadat ik de kinderen had uitgezwaaid, leegde ik eerst mijn (lege) maaginhoud in het toilet. Toch besloot ik in de auto te stappen en naar mijn werk te gaan. De week ervoor had ik een boekje over het nieuwe huis meegenomen en het zogenaamd blij aan mijn collega's laten zien. Ik wilde niet laten merken dat ik mij zo rot voelde. Op mijn werk aangekomen, waren mijn collega's belangstellend; "Heb je het gekocht?" en "Hoe zit het met je eigen huis?" Ik antwoordde dat ik er niet over wilde praten en vroeg in mijzelf om een beetje begrip van de meiden. Wederom onderdrukte ik braakneigingen en ik vroeg mijzelf af of het wel verstandig was om te werken. Eén van mijn collega's begreep helemaal niets van mij en dat liet ze een beetje merken, maar mijn antennes stonden op dat moment op scherp en het kwam keihard bij mij aan. Ik heb mijn mannetje gebeld en aan hem gevraagd wat ik moest doen. Hij raadde mij aan om naar huis te gaan en dit heb ik gedaan. Het vreemde was, dat ik eigenlijk helemaal niet naar huis wilde, maar waar moest ik anders heen? En daar zat ik dan....helemaal alleen thuis, want mijn kinderen waren naar school. Ik sloot mijn ogen en ik heb twee uur zittend geslapen.

Nu twee weken later ben ik weer aan het werk gegaan. De medicijnen zijn aangeslagen en ik voel mij weer aardig "mezelf" en daardoor was het fijn om weer richting Action te gaan. Uitbundig kwam ik binnen, maar de reacties van mijn collega's waren wat lauw. Ik begreep dat ik toch wel wat vreemd ben weggegaan de vorige keer. Eén collega begreep het wel, maar de andere niet. Ik begrijp het wel, want nu wilde ik wel in ene over de verhuisplannen praten, terwijl ik twee weken geleden nog zo raar deed. Maar hoe kan ik haar uitleggen dat ik mijzelf niet was? Op dat moment zat er een compleet vreemde vrouw in mijn lichaam die ik zelf niet eens kende en die vreemde vrouw is nu redelijk verdwenen. "Ik" ben er zelf weer en niet "zij".

Toen ik vandaag tegen mijn collega vertelde dat ik er nu wel over kan en wil praten, antwoordde zij alleen met een stug; "Ow". Tja, en toen was voor mij de boodschap duidelijk; Ze is óf enorm geschrokken door de rare "ik" of ik heb juist haar gekwetst omdat zij belangstellend wilde zijn. Ik weet het niet en ik ga er ook niet naar vragen. Doordat ik vandaag tegen haar zei dat ik er nu wel over wilde praten, kon ik mijn collega "peilen" en door haar reactie heb ik besloten dat ik het laat rusten. Een paar weken geleden zou ik hier vreselijk over gaan piekeren, maar door de medicijnen is dat gepieker een stuk minder geworden.Toch vind ik het vreemd, want zij heeft ook een moeilijke periode gehad en zich rot gevoeld, waardoor ik eigenlijk op wat meer begrip van haar gerekend had. Gelukkig is de samenwerking en zijn de gewone gesprekken wel goed aanwezig en dat is ook erg belangrijk.

Waar was ik drie weken geleden? En wie was die vreemde die mijn geest had overgenomen? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat "zij" niet meer terugkomt. Ik haat haar!!