mijn schooltijd

Pippeloentje, zo heette mijn kleuterschool. Het schooltje stond vlakbij ons huis en had een heel groot speelplein met een zandbak en twee schommels. Ik zat in de klas bij juf Silvia. Eigenlijk vond ik juf Thea van de andere klas liever, maar wij moesten het doen met juf Silvia; Een grote stevige vrouw met een enorme bril op haar neus en een soepjurk aan.
Het was een klein klasje en één jongetje, Marco, was altijd verdrietig. Hoewel ik pas vier jaar was, staat de klas mij nog helder voor de geest; Het gespek wat mijn moeder met mijn juf had over mijn stotterprobleem wat zich begon te uiten, het overlijden van de moeder van een klasgenootje, het ongeluk van een klasgenootje waardoor hij zijn been gebroken had.
Later trouwde juf Silvia met een Canadees en hadden we feest op school. Na het huwelijk vertrok juf Silvia met de noorderzon met haar Canadees en werd haar plaats vervuld door juf Marion, een jonge knappe en zeer lieve vrouw. Wat was ik blij met haar!

Na de kleuterschool ging ik naar de eerste klas van "de Wieken". Vroeger heetten de groepen nog gewoon klassen en begon de telling pas vanaf de echte basisschool, vandaar de eerste klas. De meeste klasgenootjes van Pippeloentje gingen ook naar "de Wieken", waardoor het nog best vertrouwd aanvoelde. De rest van mijn klasgenootjes kwamen van "de Blokkendoos".
Juf Edith heette onze juf, zij had altijd een blauwe sweater aan met een sjaaltje om haar nek en ze hield haar handen altijd alsof ze haar nagels zojuist gelakt had en moesten drogen.
"Boom, roos, vis, vuur" waren de eerste woorden die wij leerden. Ik weet nog goed dat juf aan ons vroeg of iemand het woord "naar" kon lezen. Ik stak mijn vinger op en ik mocht het zeggen. De juf gaf mij een compliment en ik weet nog dat ik mij retetrots voelde. Ik zie juf Edith nog vaak lopen hier in het dorp, ze is nog niets veranderd, maar ik kan de elegantie die ze had in de jaren tachtig niet meer bij haar terug vinden. Ik kreeg mijn eerste kusje van één van de Michaels onder mijn tafeltje.

In de tweede klas kregen we eindelijk les van de geliefde juf Jolanda. Juf Jolanda was bij iedereen geliefd, ze was jong, mooi en lief. Ze had een rustige stem en het was altijd gezellig bij deze juf. Wat vind ik het raar dan ik bijna geen schoolherinneringen aan deze klas heb? Het enige wat op mijn netvlies gebrand staat is het gezicht van juf Jolanda. De juf die tijdens een carnavalsmiddag het liedje: "Annie, hou jij mijn tassie effe vast" playbackte en danste.
Ook deze juf herinner ik mij met een blauwe sweater aan en blond haar tot op haar schouders. Volgens mij had ze contactlenzen, want ze had altijd een waterige blik in haar ogen, wat haar blik ook kwetsbaar maakte. Maar kwetsbaar was ze niet, want iedereen hield van juf Jolanda.

Het leren ging mij goed, net als de rest van de klas en zo stapten wij over naar de derde klas. We kwamen in de klas bij juf Ineke. Een wat oudere dame met kort bruin haar, die flink strenger was dan juf Jolanda.
Het enige wat ik mij kan herinneren aan deze klas, was de musical die wij mochten opvoeren voor de school en de ouders. De musical ging over kaboutertjes en ik kreeg de rol van vrouwtje 1, oftewel...één van de hoofdrollen. Ik was vereerd en bang tegelijk, ik stotterde immers. Maar het ging mij goed af en zo vertolkte ik een diepgekoesterde wens, ik vond het namelijk heerlijk om toneel te spelen, even iemand anders te zijn.

Het stotteren begon zijn tol op te eisen en langzaam maar zeker, veranderde ik in een onzeker meisje. Want mijn klasgenoten begonnen ook op te merken, dat ik nét even anders was. Desalniettemin bleef ik goed presteren op school. Ik was overal goed in. Ik belandde in de vierde klas bij meester Arie. Een meester met bruin haar, een snor en een bril. Iedereen op school wist dat hij verliefd was op juf Jolanda.
Meester Arie speelde volleybal en leerde ons volleyballen voor één van de vele scholentoernooien. Verder dan dit gaan mijn herinneringen aan meester Arie niet.

Plotseling hielden de klassen op en werd de kleuterschool betrokken bij de basisschool. Ik stapte niet over naar de vijfde klas, maar naar groep 7.
De klas van nog een lieveling; Meester Wim. Een jonge meester die het een feest vond om voor vrijwel iedere klasgenoot een bijnaam te verzinnen. Ik werd omgedoopt naar "De Dijk" of "Dijkie". Ik vond het vreselijk, want ik vond deze bijnaam nog erger dan mijn achternaam.
Halverwege het jaar werd de school opgeknapt en zo vertrokken wij met onze stoelen richting de plaatselijke MAVO, waar wij voorlopig onderdak hadden. Het was heel raar om plotseling op een andere school les te krijgen.
Groep 7 bestond vooral uit heel veel leren en ik had er ontzettend veel plezier in. Ik behoorde dan ook tot één van de besten van de klas.

Groep 8 werd verrassend voor ons, want meester Wim verhuisde met ons mee naar de finale-groep. Dit was een ontzettend leuk jaar, waar iedereen wel een vriendje of vriendinnetje had en de verkeringen stonden hoog in het vaandel. Ikzelf was minder populair, waardoor ik het moest doen met de minder populaire jongens. Echte vriendinnen had ik ook niet. De ene keer deden de meiden heel aardig en de andere keer werd ik vreselijk gepest. Niet alleen omdat ik stotterde, maar ook om mijn outfit en mijn vreselijke permanent, die mijn moeder er steevast bij mij indraaide. Ik haatte die krullen en zelfs nu heb ik nog een hekel aan alles wat met permanent en krullen te maken heeft.
Tevens werd het een jaar van oriënteren en beslissen. Uit de cito-toets bleek dat naar de HAVO kon gaan en meester Wim overlegde dit met mijn moeder. Mijn moeder was onverbiddelijk; ik zou net als mijn zusters naar de LBO gaan, want als ik naar de HAVO zou gaan dan verwachtte zij problemen met mijn stotterprobleem, zo was haar weloverwogen smoes. Mijn meester probeerde mijn moeder nog over te halen, maar haar besluit stond, tot grote onvrede van zowel de meester als mij, vast.
Het einde van het jaar werd afgesloten met een musical over een jongetje met bijzondere gave en hierin had ik een bescheiden rolletje.
Voor meester Wim hadden we gerepeteerd op "We are the world" en dit zongen wij voor hem als afscheid. Met tranen in onze ogen namen wij afscheid van meester Wim en ik nam afscheid de meeste klasgenootjes die allemaal naar de MAVO en HAVO gingen. Eenzaam en alleen vertrok ik richting de LBO, zonder maar één bekend gezicht.