Muziek

Muziek maken is er een klein beetje met de paplepel ingegoten. Mijn vader kon ontzettend goed het drumstel bespelen en mijn moeder pingelde regelmatig op haar orgel. Als klein meisje had ik een behoorlijke interesse voor deze instrumenten en heel af en toe mocht ik zelf op het orgel spelen. Als mijn vader naar zijn werk was, pakte ik stiekem zijn trommel en speelde ik al mee met de radio. Muziek was misschien wel belangrijker dan de televisie. Regelmatig stond er een elpee op. Van the Shadows en James Last tot Henk Wijngaard. Er werd altijd wel gezongen of muziek gemaakt bij ons in huis. Mijn oudste zus kon (en kan nog steeds, jammer dat ze er niets meer mee doet) heel mooi en zuiver zingen. Op mijn slaapkamertje stond een speelgoed-pianootje, waar ik zelf liedjes op speelde, die ik in mijn hoofd had.

Op mijn vierde jaar ging ik mijn zussen achterna en probeerde ik maat te houden bij de majorettes. Drie jaar lang heb ik optochten gelopen. Mijn zus was inmiddels voorleidster geworden, maar dat zat er voor mij helaas niet in. Tussendoor maakte mijn zus en ik een tussenstop om te leren trommelen op van die houten plankjes met een stukje rubber er op. Maar zowel zij als ik waren daar snel klaar mee.

Op mijn zevende jaar, gooide ik mijn majorettestokje in de hoek en heb er nooit meer naar omgekeken. Ik ging op de plaatselijke gymnastiekvereniging en binnen een half jaar zat ik in de keurploeg, tegenwoordig beter bekend als de selectie. De muziek raakte op de achtergrond, maar binnen het gezin had mijn oudste zus zich aangemeld bij de fanfare om daar de slagwerkgroep te versterken. Ik vond dat reuze interessant, maar ik had op dat moment meer plezier in het turnen.

Mijn moeder verkocht in de tussentijd haar orgel, maar de muziek bleef mij trekken. Mijn vader had voor de gewoonte om op de tafel te trommelen en dat wilde ik ook! Een aantal jaar later schafte mijn moeder een keyboard aan en was ik degene die er het meest op zat te oefenen. Ik kocht een aantal zelfstudie-boeken en zo leerde ik mijzelf noten te lezen. Ik speelde langzaam en niet bijzonder goed, maar ik kon het wel.

Zo rond mijn veertiende hing ik mijn turnpakje tijdelijk aan ringen en besloot ik te gaan volleyballen. Na echter twee keer trainen hield ik het voor gezien en ik meldde mij aan bij dezelfde fanfare als waar mijn zus jarenlang op had gezeten. Ik was het "zusje van..." en ik werd snel ik de slagwerkgroep opgenomen. Ik kreeg privéles van een drummer en dat het ritme nog altijd in mijn bloed zat, bleek al snel. Ik vond het trommelen hartstikke leuk en genoot nog meer van de optochten en intochten. Na een aantal jaar werden wij zelfs eerste tijdens een concours. Vreselijk trots was ik. Maar onze instructeur stopte er mee en zijn plaats werd ingenomen door een zenuwachtig mannetje, die de groep niet aan kon. Zelf zat ik midden in de puberteit (ja, ik was laat aan het puberen) en ik hing regelmatig de clown uit. De instructeur was mij vaak meer dan zat en ik werd regelmatig uit het lokaaltje gezet. De instructeur werd uiteindelijk ontslagen, maar voor mij raakte de lol er een beetje af. Een aantal slagwerkers waren er mee gestopt, waardoor de groep flink uit werd gedund. Bovendien miste ik het gymnastieken en ik zegde mijn lidmaatschap van de fanfare op. Inmiddels was ik weer met het gym begonnen op recreatieve basis, een stapje terug, zeg maar. Na nog een aantal jaar op de gymvereniging te hebben rondgehangen, besloot ik dat dit het niet meer was zoals het vroeger was. Zo kwam ik op mijn 21-ste weer uit op de volleybalvereniging. Ik kwam in een leuk team en tussen de zwangerschappen door heb ik het toch acht seizoenen volgehouden. Tussendoor het volleyballen door was ik ook nog regelmatig op de sportschool te vinden tijdens allerlei klasjes. Uiteindelijk bleek het volleybalteam niet echt collegiaal meer te zijn en zo werd ik subtiel na mijn tweede zwangerschap het team uitgewerkt. Ze waren beter geworden na mijn afwezigheid en ze hadden mij niet meer nodig.

En toen stond ik een beetje met lege handen. Ik wist niet wat ik wilde gaan doen. Mijn zus nodigde mij uit om naar een meezingavond van het Hazeskoor te gaan. Ik als anti-Hazesfan, besloot dat het mij wel een keertje leuk leek. Het avondje werd zelfs zo leuk, dat wij ons opgaven voor dit koor. Twee keer hebben wij mogen optreden met dit koor, maar de muziek begon mij langzaam maar zeker de strot uit te hangen. Bovendien was er ontzettend veel onvrede binnen het koor en de ene na de andere muzikant vertrok. Ook enkele leden verlieten het koor. Ik was het zat en ik werd getipt over een gloednieuw koor dat snel gestart zou worden. Het zou de naam "Uitgehuild..!"krijgen. Moderne en ouderwetse smartlappen zouden op eigentijdse wijze worden opgepimpt en in een nieuw jasje worden gestoken. Zo nieuwsgierig als ik was ben ik wat informatie gaan vergaren en ik werd enthousiast. Omdat mijn zus het ook behoorlijk zat was op het koor, besloten wij naar de allereerste inloopavond van dit koor te gaan. Samen met onze andere zus maakten wij ons lid. Ik ben geen ster in het zingen, maar ik had en heb er nog steeds hartstikke veel plezier in. Mijn zussen hielden het na een aantal maanden voor gezien, maar ik bleef trouw. Ik leerde nieuwe mensen kennen en raakte bevriend met een paar koorleden. Ik kreeg er enorm veel zelfvertrouwen door. Later besloot één van de twee zussen om toch weer terug te keren naar het koor. Het koor was in korte tijd een heel andere weg in geslagen en had de smartlappen in de kast gegooid en er kwam een uniek repertoire met een even unieke outfit. Het koor treedt regematig op, maar niet té vaak, waardoor het leuk blijft.

Inmiddels ben ik gevraagd om de tamboerijn te bespelen bij dit koor en ik heb dit toegezegd. Ik kocht een tamboerijn en thuis ben ik aan het oefenen geslagen, maar zo makkelijk bleek het niet te gaan. Deze dame kan namelijk niet zingen en de tamboerijn bespelen tegelijk (het lijkt wel op werken). Ik zal nu hard moeten werken om mijzelf waar te maken ten overstaan van de rest van het koor, maar ik ga zeker mijn best doen!!!