"het"

Mijn vader had "het", mijn zus heeft "het" en ik heb "het".
Het is een gave, waar ik nog dikwijls van overtuigt moet worden, ondanks mijn ervaringen.

Een aantal jaar geleden vroeg een vriendin van mij om haar maagpijn te verlichten met mijn magische handen. Ik had haar eerder verteld dat mij meerdere malen op het hart is gedrukt, dat ik het in mijn handen heb en dat ik daar gebruik van moest maken. Maar ik durfde niet. Mijn vriendin had het volste vertrouwen in mij en zo begon ik onervaren aan een healing. Van te voren had ik mij geaard en rustig gemaakt door middel van rustige "hocus pocus"-muziek.

Je mag het best weten, ik vond en vind het nog steeds allemaal hocus pocus. Ik ben een gelover en een scepticus. Ik blijf met mijn beide voetjes op de grond staan. Ik ben van mening dat wij hier op aarde wonen en niet in de kosmos.

Ik belde mijn (wat meer ervaren) zus en vroeg haar om instructies. Mijn vriendin lag comfortabel op de vloerbedekking en liet zich ontspannen door mij behandelen. Mijn handen werden enorm heet en ik behandelde het pijnlijke gebied van haar maag. Na afloop was ze zeer enthousiast want ik had haar echt van haar maagpijn verlost. Als een soort roes liet ik het over mij heen komen, ik kon niet geloven dat ik het kon. Mijn vriendin ging blij en ontspannen naar huis en liet mij stomverbaasd achter.
Later heb ik haar nog een aantal keer met succes behandeld.

Niet veel later volgde ik een cursus "intuïtieve ontwikkeling" bij mijn zus en ik werd meer zeker van mijn handen. Ik ging experimenteren op mensen. De ene persoon is er veel meer vatbaar voor dan het andere persoon. Wilfred voelt weinig als ik mijn handen op een pijnlijke plek leg, hij is tenminste wel eerlijk. Bij een collega van mij breekt het zweet uit, zodra ik mijn handen op haar schouders leg.

Een collegaatje had onlangs een stijve nek en ik vroeg haar of zij in magnetiseren geloofde. Zij antwoordde dat ze het nog nooit had meegemaakt en dat ze er best open voor wilde staan. Ik vroeg haar nog even te wachten, want mijn handen waren niet warm. Ik concentreerde mij op haar en mijn handen wilden maar één ding; De pijnlijke plek healen. Ik vroeg mijn collega de pijnlijke plek aan te wijzen en ik legde twee handen op haar schouders. Ze vertelde mij al vrij snel dat het heerlijk warm werd en dat ik niet meer moest twijfelen aan mijzelf, want de pijn trok weg en ze kon haar nek weer redelijk draaien. Hoewel ik het nu eigenlijk best wel weet, was ik weer uit het veld geslagen, had ik dat echt gedaan?

Mijn vriendin kwam ons een aantal weken geleden helpen met verven en hield hier een pijnlijke schouder aan over, omdat een paar jaar geleden haar schouder had gebroken. Ik vertelde haar dat ik wel "even" mijn handen op haar schouder wilde leggen, omdat ik nu zekerder ben en het gelijk kan doen, zonder voorbereiding. Vanmiddag vertelde ze mij dat ze de pijn die middag echt weg voelde vloeien. Als ik dat hoor, voel ik mij groeien. Maar zei is dan ook degene die altijd in mij heeft gelooft. Misschien moet ik er zelf nu ook maar eens in gaan geloven, want als ik mijn vriendin en collega's moet geloven, dan heb ik "het" echt in mijn handen.