de laatste weken voor het afscheid....

Tijdens de verhuizing vond ik een handgeschreven verhaal, wat ik graag met jullie wil delen;

20 oktober 2003

Sinds een week heb ik geen papa meer! Papa was al maanden zwak en ziek, maar te eigenwijs om zich op te laten nemen in het ziekenhuis. Zijn hart en longen waren zwak en papa had een ernstige vorm van belroos aan zijn benen. Hierdoor had hij grote blaren die met de regelmaat van de klok opensprongen en hierdoor verloor hij liters vocht. Papa had koorts en voelde zich vreselijk beroerd.

Anderhalve maand geleden was het de huisarts en Jo (papa zijn vrouw) gelukt om papa op te laten nemen in het Streekziekenhuis. De bedoeling was dat hij behandeld zou worden voor zijn benen, maar binnen een week had papa het daar alweer bekeken en wilde hij naar huis. Hij maakte het de verpleging erg lastig en was bijna onhandelbaar. Omdat zijn hart zo slecht was, mocht hij niets meer drinken. Hij voelde zich door alles en iedereen in de steek gelaten, daarom wilde hij naar huis. Op eigen risico is hij ontslagen uit het ziekenhuis. Papa had zijn eigen doodsvonnis getekend op het moment dat hij het ziekenhuis verliet.

Een week voor zijn dood kreeg Jo de boodschap dat mijn vader niet meer welkom was in het Streekziekenhuis. Zowel voor papa evenals voor Jo brak er een zware tijd aan van ziekte, intensieve verzorging en kwaadheid. Zelf kwam ik niet zo vaak, maar Stella en zeker Lynda (mijn zusters) staken vaak hun hoofd om de hoek van de deur. Ik durfde er niet zo goed heen, ik was bang om wat ik zou aantreffen.

Op een zondag had ik alle moed verzameld en ben ik met Wilfred en onze dochter op visite gegaan. Toen wij daar aankwamen was Jo bezig om papa boven te verzorgen. Het was er snikheet en het stonk heel erg vies binnen. Ik heb onze dochter een beetje bij mij in de buurt gehouden, zodat ze niet bij de vieze plek waar papa altijd zat kon komen. Belroos is namelijk ontzettend besmettelijk. Omdat Jo nog even naar boven was, hebben wij de achterdeur even opengezet om te luchten. Jo kwam eerst naar beneden en papa volgde even later. Ik schrok echt van hem. Hij had nauwelijks oog voor ons en helemaal niet voor onze dochter en dat stak mij het meest. Ik heb altijd het idee gehad dat papa haar lief en grappig vond en onze dochter vond haar opa Wim ook leuk. Nu had hij geen aandacht voor haar en ik dacht; "Het kom nooit meer terug, papa wordt nooit meer de oude, het wordt nu alleen maar slechter." Ik wilde snel naar huis. Ik besloot om onze dochter niet meer mee te nemen.

Op een avond belde Lynda met de mededeling dat het slecht ging met papa, maar dat we niet hoefde te komen. De volgende ochtend heb ik onze dochter naar haar andere oma gebracht, zodat ik nog even naar papa kon. Hij zag er inderdaad slecht uit, maar hij had wel praatjes. We praatten over de spreekwoordelijke "koetjes en kalfjes" totdat Stella kwam. Die heeft papa nog wat energie gegeven door middel van Reiki. Daarna ben ik naar huis gegaan, blij dat ik geweest was en dat ik met hem heb kunnen praten. Hij had zelfs nog naar mijn zwangerschap gevraagd (op dat moment was ik ongeveer 3,5 maand zwanger).

Papa werd op 18 september 2003, 67 aar. Uieraard werd het niet gevierd, maar wij (de kinderen) werden toch wel verwacht. Ik had onze dochter weer even bij oma gebracht en ik ging op Enkhuizen aan. Daar aangekomen leek het bijna wel een kippenhok, want naast Stella en Lynda waren ook de zus van Jo en een vriendin van Jo aanwezig. Ik vroeg mij af of het niet te druk was voor papa. Hij zat wat te suffen en keek verveeld voor zich uit. Soms vroeg hij iets, of antwoordde hij op een vraag. Op een gegeven ogenblik bedankte hij iedereen en deelde mede dat hij naar bed ging, iets wat hij al maanden niet deed. Hij sliep namelijk al maanden met zijn hoofd op de grote tafel met zijn jas over zijn hoofd. Vanaf dat moment ben ik niet meer bij papa en Jo geweest.

Af en toe sprak ik Jo en vroeg ik hoe het ging. Ik kreeg namelijk steeds vaker te horen dat papa op zijn booster door Enkhuizen scheurde, dan wist ik echt niet meer wat ik moest denken. Ook hoorde ik dat Jo bijna smeekte aan de huisarts om hem ergens op te laten nemen. De verzorging werd te zwaar, ondanks dat ze een beetje hulp kregen van de thuiszorg. Jo zorgde echt dag en nacht voor hem. De huisarts gaf mijn vader de spreekwoordelijke aai over de bol en vroeg aan papa of hij wat liever voor zijn vrouw wilde zijn. Ook vroeg hij aan papa of hij zich wilde laten opnemen in bijvoorbeeld een verpleegtehuis. Papa vermande zich, ging rechtop zitten en deed net alsof het heel goed met hem ging. Hij wuifde alles weg en vroeg aan de dokter hoe zijn vakantie was geweest. De dokter vond het dus niet nodig om hem op te laten nemen en liet Jo alweer met de zware zorg van papa achter. In plaats van Jo te helpen, liet hij haar dus echt enorm zitten.

Wij (de zusjes) zijn van mening dat papa toen al niet meer helder kon nadenken en vinden dan ook enorm slordig dat de dokter niet beter naar Jo had geluisterd.

Omdat ik niet meer naar papa durfde (ik was bang hoe ik hem nu weer zou aantreffen), wist ik ook niet echt hoe ernstig de situatie werd. Af en toe vertelde Lynda mij het één en ander. Totdat ik op zaterdag 11 oktober 2003 bij Lynda in de winkel kwam. Lynda raadde mij aan om echt even weer eens bij papa langs te gaan. Het ging heel slecht en hij ijlde en hallucineerde heel erg. Lynda had die avond ervoor op hem "gepast" omdat tante Thea, Jo had overgehaald om mee te gaan zingen. Hij viel meerder malen bijna van zijn stoel en vroeg aan Lynda of ze zijn armen al had afgehakt.

Toevallig belde Jo mij 's middags met de boodschap dat de weekenddokter was geweest en dat die besloten had dat dit niet langer door kon gaan en dat hij diezelfde avond nog in een verpleeg- of verzorgingshuis geplaatst zou worden. Jo hing toen snel midden in ons gesprek op omdat papa zijn inmiddels gekregen katheter probeerde los te maken. Het telefoontje zat mij niet lekker en ik wilde even naar hun toe. Met Wilfred trof ik de voorbereidingen om ergens een auto te lenen, zodat ik naar papa en Jo kon gaan en Wilfred de grote boodschappen kon gaan doen. Op dat moment belde Jo weer om te zeggen dat er binnen een uur een ambulance kwam die mijn vader naar het Streekziekenhuis zou brengen (juist ja, het ziekenhuis waar papa niet meer welkom was), vandaar uit zou hij in een verpleegtehuis worden opgenomen. Wilfred beloofde Jo dat ik zo snel mogelijk zou komen. Bij mijn schoonouders heb ik de auto van mijn schoonzusje gepakt en toen ik bij het huis van papa en Jo aankwam, stond de ambulance daar al, evenals Stella's auto en Lynda's fiets. Alle kinderen waren dus aanwezig, net als tante Thea. Op dat moment werd papa op de brancard gehesen en in de ambulance geplaatst. Wij allen twijfelde geen moment wat we zouden doen en zo gingen we in colonne achter de ambulance aan op weg naar het ziekenhuis. Lynda zat bij mij in de auto, Stella reed achter ons en Jo en tante Thea reden daar weer achter.

Na en rit die heel lang lekker te duren, kwamen we in het ziekenhuis aan. Papa werd onderzocht en er werd geprobeerd om bloed af te tappen, wat niet lukte. Hij wilde gewoon niet bloeden. Ik was inmiddels naast het bed gaan zitten en papa vroeg plotseling of Annemiek er ook was. Hij had mij eerder nog gezien en nu was hij mij kwijt. Dit deed mij goed. Ik liet mij even aan hem zien, hij glimlachte naar me en ik ging weer zitten (ik was inmiddels 4,5 maand zwanger en wilde graag even zitten). Later ging ik op de bureaustoel van de dokter zitten zodat ik hem beter kon zien. Hij zei nog dat we veel te bepraten hadden, zo met zijn allen. Even later kwam de poortarts binnen en die vertelde streng dat het veel te druk was zo met zijn allen. Stella had even daarvoor ook al gezegd dat we net een allochtone familie waren, om zo met zijn allen in de kamer te zijn. Stella, Lynda en ik besloten om naar huis te gaan en Jo en tante Thea bleven bij papa. We zeiden papa gedag. Ik gaf hem een handje en papa bedankte ons voor onze aanwezigheid. Ik wist toen nog niet dat dit de laatste woorden waren die hij met Stella en mij gewisseld had. Twee dagen later stierf hij in het bijzijn van zijn vrouw en kinderen.......