Al een paar jaar zijn we er mee bezig. Brieven schrijven, formulieren invullen, emailen, gesprekken, vergaderingen, onderzoeken en bovenal meerdere afwijzingen. Waarom komt de klap dan toch zo hard aan? Ik was er immers op voorbereid. Stiekem had ik de hoop gehad dat het toch wel goed zou komen, dat hij nog een inhaalslag zou maken. Helaas, maar de orthopedagoog van het PCL beoordeelde anders en tot mijn grote spijt, terecht!
Afgelopen week kwam het doorslaggevende nieuws, onze zoon zal het niet gaan redden op het reguliere onderwijs. Per het schooljaar van 2009 zal hij geplaatst worden op het speciale onderwijs. Hij zal er goed op zijn plek zijn, dat weet ik zeker. Maar ik moet het wel even verwerken.
De leerkracht van onze zoon zag hem liever aankomend schooljaar al naar het speciale onderwijs gaan, omdat zij hem niet de optimale aandacht kan geven die hij nodig heeft. Maar we zien hem zo groeien, sinds hij naar school gaat. Hij is blij, hij wordt mondiger, hij praat beter. Kortom hij gaat met sprongen vooruit. Op onze verantwoording mag hij nog een jaartje blijven, omdat hij dan nog meer sprongen kan maken.
Ben ik nu egoïstisch? Zo voelt het in ieder geval wel, maar zo is het niet bedoeld. Hij is nog zo jong, hij voelt zich prima thuis in de klas en hij heeft vriendjes. Het is nog helemaal niet te laat als hij pas volgend jaar naar het speciale onderwijs gaat. Waarom voel ik mij dan toch een beetje schuldig? Komt het door de woorden van zijn leerkracht, de interne begeleidster, de orthopedagoog en zijn logopedist? Ik denk het wel, maar ik heb absoluut geen plaat voor mijn hoofd, ik erken het probleem, maar ik blijf wel zijn moeder en het is mijn kind. Moeilijk........
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
natuurlijk ben je niet egoistisch
maar als het beter der is voor je zoon, dan moet je toch luisteren
en als moeder zijn laat je nooit je kinderen los,hij word er niet slechter door, zie aan Mark smit die heeft het ook nog ver geschopt,die ging ook naar een bijzondere school ze krijgen daar veel meer aan dacht
Even voor de duidelijkheid;
mijn zoon is absoluut geen Markie Smit. Die liep niet goed, droeg een luier en was behoorlijk verstandelijk gehandicapt, dat is onze zoon absoluut niet.
Onze zoon is een gewoon uitziend jochie, die goed praat, zindelijk is en goed loopt. Onze zoon hangt gewoon tussen wal en schip. Te slecht voor het één en te goed voor het ander.
ik bedoel het niet zo
Je begrijpt mijn verkeerd
ik bedoel ze krijgen meer aandacht op die schhol ze hebben meer tijd voor de leerlingen ,op de gewone school hebben ze geen tijd voor de leerlingen die wat langzamer zijn ,maar Luke is niks verkeerd aan ,wees blij dat ze het tegen je vertellen en dat je verdrietig er bent begrijp ik wel
Gelieve geen namen gebruiken van de kinderen in mijn blog.
Ik weet wel dat je het niet zo bedoeld, maar het komt erg beroerd over. En dat is pijnlijk.
lief sissy, gelieve dit soort berichtjes niet meer te plaatsen, het bezorgt mij kippevel wat de vrouw schrijft. kus van je zus x
Een reactie posten