lieve heren en dames doktoren

Lieve heren en dames doktoren,

Naar aanleiding van onze vele bezoeken aan Uw huisartsenpost, wil ik hierbij mijn oprechte excuses aanbieden.

Wij kunnen er ook niets aan doen dat wij een beetje klungelig zijn.
Mijn dochter kon er toch ook niets aan doen dat zij vorig jaar precies in het weekend een allergische reactie op een cashewnootje kreeg?
En dat onze zoon altijd last van pseudokroep heeft op onchristelijke tijden?
De scheur in de kin van onze zoon, vorige maand op een zondagmiddag, was ook niet geheel goed gepland. Misschien moeten we maar overwegen om voortaan op een doordeweekse dag naar de kermis in Hoorn te gaan.
En dan onze dochter, misschien moet zij ook maar niet meer in palen klimmen op een zaterdagmiddag, zodat zij een mooie scheur in haar hoofd creëert. Ik zal haar voortaan instrueren om dit gelieve te doen onder kantoortijden.

Die snijdende buikpijn, die ik afgelopen woensdagavond had, die voelde ik echt niet aankomen. De buikpijn zakte echter niet, waardoor ik U wederom moest lastig vallen om kwart over tien in de avond.
De dienstdoende arts was erg aardig en grondig, maar toen deze dame er een supervisor bij ging halen, behandelde hij mij als een aansteller.
Ik kon er toch niets aan doen dat de pijn eindelijk na een half uur minder was geworden? Had hij mij een half uur eerder moeten mee maken, toen ik krioelend en klappertandend over de bank hing van de pijn. Ik keek eerst nog om mij heen of iemand stiekem mijn onderbuik in de brand had gestoken, maar er was niemand die gniffelend zat te kijken hoe ik pijn leed. Ik zag alleen mijn bezorgde man, die uiteindelijk de dokter belde.

Wist U, lieve meneer de supervisor dat ik niet eens meer kon lopen en praten? En dat de weg naar Hoorn mij enorm pijn deed? Nee, want U had geen zin om mijn verhaal te horen. Kennelijk voelde U zich de Lul, omdat U weer met leerlingartsen moest werken en steeds weer werd weggeroepen van Uw kopje koffie, omdat de leerling twijfelde.
Ze twijfelde tussen een ontstoken appendix of iets met de eierstokken. De supervisor besloot dat hij er klaar mee was en duwde daarom hardhandig en met een strenge blik op zijn gezicht in mijn buik. "Doet dit zeer?" vroeg hij. "Godverdomme eikel, natuurlijk doet dat zeer! Zal ik dat eens bij jouw doen als je net kronkelend over de bank heb gehangen?" Maar ik zei het niet. Het enige wat ik antwoordde was; "Ja, dat voel ik wel, ja," mijn hoofd wegdraaiend van zijn strenge blik. "Niets aan de hand," was zijn oordeel, ik bedoel diagnose. Hij stuurde mij zonder pardon naar huis. "Afwachten", was het advies van de leerlingarts.

Ik zal het proberen om het iets rustiger aan te doen met mijn lichaam en met de kinderen, zodat wij U niet meer hoeven te storen onder Uw welverdienende weekend- en/of avonddienst.

Met vriendelijke groet,
Annemiek Abbekerk