nog maar een keertje..BLOED!!

Terwijl ik foto's aan het bekijken ben met mijn zoon en nichtje, komt mijn dochter thuis van het buiten spelen. Ik hoor haar wat vreemdig, licht paniekerig praten dat ze geen pijn voelt en dat ze ook niet gehuild heeft. Ik kijk op en kijk met grote ogen naar mijn dochter, die met haar gezicht richting haar vader staat te praten. Ik zie heel veel bloed! Haar haren zijn aan de achterkant nat van het bloed, haar rug zit onder de bloed, evenals haar armen en jurkje. Even waan ik mij in een horrorfilm. Het lijkt alsof ze door een weerwolf is aangevallen. Ik snel naar buiten en vraag wat er gebeurt is, terwijl ik op zoek ga naar de verwondingen. Ze vertelt dat ze in de paal was geklommen, een rondje wilde draaien en dat ze er uit is gevallen. Ze voelde geen pijn en had tegen zichzelf gezegd dat ze flink moest zijn. Thuis aangekomen heeft ze pas in de gaten dat ze onder het bloed zit en raakt ze in paniek. Terwijl ik een spervuur van vragen op haar af schiet, of ze alles nog weet, of ze lang op de grond heeft gelegen en dat soort dingen, vind ik op haar achterhoofd een flinke bult met een scheurtje er in. Het bloeden is inmiddels gestopt, maar de scheur staat nog open. Wilfred belt met de huisartsenpost (jawel, we komen er weer aan!) en hij mag gelijk met onze dochter komen. Enigzins beduust blijf ik achter met mijn zoontje en nichtje. Dan pas komt bij mij de schrik, dat heb ik altijd. Eerst handelen en dan aan jezelf denken. Ik wandel naar de plek des onheils en zie bloedsporen op de straat liggen. Getver! Dan spookt het door mijn hoofd; Wat als ze op het houten paaltje was gevallen die er naast staat, wat als dit, wat als dat....Nee, niet verder bij nadenken!

Niet veel later gaat de telefoon, mijn dochter. Ze vertelt dat de dokter met wat strengen haar een knoopje rond het scheurtje hebben gemaakt, zodat het scheurtje mooi dicht blijft. Daar bovenop hebben ze lijm geplaatst, om het allemaal mooi op zijn plek te houden. Ik vraag haar hoe ze zich voelt en ze voelt zich prima. Ik verbaas mij hier over, want er was zoveel bloed!

Bij thuiskomst zijn haar haren nog steeds rood, maar ze kletst de oren weer van mijn hoofd en dan weet ik dat alles goed is.