Nelis duikt op

Na een drukke dag, zit ik in de keuken rustig aan spruitjes schoon te maken. Ongewild denk ik terug aan mijn nachtelijke bezoekjes van Nelis. Ik maak me zorgen, ik heb al een tijd niets van hem gehoord. Plotseling schrik ik op, ik kijk in mijn schillenbak en zie iets bewegen. Van schrik schuif ik mijn stoel naar achter, terwijl ik argwanend naar de bak kijk. Ik ben niet bang voor muizen of iets dergelijks, maar hier schrik ik van! Plotseling sta ik oog in oog met Nelis. Met een schil op zijn hoofd, duikt hij tussen mijn spruitjes omhoog.

"Nelis!" roep ik enthousiast. "Je bent er weer." "Miek! Tuurlijk ben ik er nog, wat dacht jij dan?" roept hij enthousiast terug, terwijl hij de schil van zijn hoofd veegt.
"Hoe is het met je, waar ben je geweest?" vuur ik mijn vragen op hem af.
Terwijl Nelis uit de schillenbak klimt en op het randje van mijn tafel gaat zitten, begint hij te vertellen. "Ik had straf, en ik mocht niet weg, totdat jij weer een verhaal over mij had verzonnen", vertelt hij met een droevig gezicht. "Maar nu is mijn straf over, want jij gaat een verhaaltje over mij schrijven," vertelt hij verder terwijl zijn groene oogjes oplichten.

"Ik ben meegelift in de zak kabouterkooltjes en zo ben ik dus in jouw koelkast terecht gekomen. Wel koud hoor, om twee dagen in de koelkast te zitten zonder licht. Wist je trouwens dat het licht niet aan blijft als je de koelkast dicht doet?"
Ik grinnik. "Ja, maffie, dat wist ik. Maar wat fijn dat je er weer bent," zeg ik, terwijl ik Nelis zijn mutsje gekscherend over zijn puntoortjes trek. Terwijl Nelis zijn mutsje weer omhoog trekt, kijkt hij plotseling serieus. "Miek?" vraagt hij, "je schreef zojuist over spruitjes, maar je weet het hè? Dit zijn onze kabouterkooltjes. "Spruitjes" is een vies woord!" vertelt hij, terwijl hij mij bestraffend aankijkt. Ik voel dat ik een rood hoofd krijg. "Sorry, ik moet er ook nog even aan wennen, maar vanaf nu zal ik er voor altijd aan denken," antwoord ik. "En ik zal zorgen dat mijn kindertjes ervan zullen smullen." "Goed zo, lieve Miek," zegt Nelis vriendelijk. "Maar ik moet nu echt weer gaan, want ik ben er weer tussen uit geslopen. Ze weten niet dat ik weg ben."

Nu is het mijn beurt om Nelis bestraffend aan te kijken. "Nelis! Dat moet je niet steeds doen hoor. Straks krijg je weer straf." zeg ik streng. "Ja, maar ik vind het zo leuk om bij je te komen," zegt Nelis terwijl hij mij schuldig aan kijkt. "Ga maar gauw, Nelis. We zullen elkaar vast snel weer zien, maar wel voorzichtig zijn hoor," zeg ik.

"Dag Miek!" hoor ik Nelis nog zeggen. Ik kijk waar hij is gebleven, maar niets is zo onvoorspelbaar als een kabouter, hij is verdwenen, op weg naar zijn eigen volkje. Ik pak mijn mesje en ga verder om de kabouterkooltjes klaar te maken, denkend aan Nelis.