k*tkabouter

Je haat hem, of je houdt van hem. Kabouter Nelis blijkt niet erg geliefd te zijn onder mijn lezers. Hij wordt al “k*tkabouter” genoemd. Lezers vinden het irritant om over hem te lezen en slaan deze blogs steevast over. Jammer, Nelis is niet alleen mijn vriendje, maar ook een bijzonder kaboutertje. Zijn naam is afgeleidt van Niels, maar omdat ik die naam niet wilde gebruiken heb ik hem Nelis genoemd. Niels zou ik hebben geheten als ik een jongetje was geweest, mijn vader noemde mij vaak Nielsje en samen keken we naar Nils Holgersson. Mijn zoon zijn tweede naam is Niels en daarom besloot ik de kabouter, Nelis te noemen.

Maar terug naar de realiteit, want Nelis is al een hele tijd zoek. Ik begreep niet waarom hij niet meer kwam en hier in huis kon ik hem ook niet meer vinden. Totdat ik op een dag door mijn zus wordt opgebeld. “Hé Miek, ken je even hier komen om je k*tkabouter op te halen? Hij zit hier al een aantal dagen in mijn gangkast en ik ben echt niet van plan om hem er zelf uit te laten!” Stomverbaasd vraag ik wat hij nu bij haar doet. “Weet ik het? Maar ik hoef die k*tkabouter niet, ik vind hem stom!!” antwoordt mijn zus. Ik beloof haar dat ik er direct aan kom.

Bij mijn zus aangekomen, zit haar hond luid te blaffen tegen de kastdeur in de gang. Achter de deur hoor ik Nelis snikken. “Laat mij eruit! Ik hoor hier niet,” snikt Nelis. Bruut trek ik de kastdeur open en zie ik Nelis in een hoekje zitten huilen, het stinkt naar kabouteruitwerpselen. “Miek!!” snikt hij, “je bent er!” Ik pak Nelis op en bekijk zijn vermagerde gezichtje. Een traan welt op in mijn ooghoek. “Nelis”, fluister ik zacht, “wat is er met je gebeurd?” “Nou, laatst was jij een beetje boos op mij omdat ik op je blog ging vertellen over je blunder op het werk en toenneh….” Nelis snikt even hevig en haalt zijn snotneus op, “Toen ben ik in de fietstas van je zus gekropen toen zij een bakkie bij jullie kwam halen.” Zij leek mij een lieve meid en ik dacht dat ik wel bij haar mocht blijven en door haar liefdevol verzorgd zou worden. Maar toen ik daar aan kwam en uit de fietstas sprong, werd ik aangevallen door een wit beest met een roze romper aan, met hele scherpe tanden. Toen ben ik de kast ingevlucht, die open stond. Nadat jouw zus na een paar dagen erachter kwam dat ik in de kast zat, heeft ze niet eens de moeite genomen om mij er uit te halen. Ze zei dat ik een klutskabouter was ofzo, ik kon het niet goed verstaan. Ik smeekte haar om jouw te bellen en na lang doorhuilen heeft ze dus jouw gebeld.” Ik kijk mijn zus bestraffend aan en vraag haar waarom zij dat heeft gedaan. “Nelis is stom!” antwoordt ze. “Ik vind het stom om over hem te lezen, ik vind er geen reet aan!” Ik kijk haar aan en gedachtes schieten door mijn hoofd. “Je bent niet de enigste,” begin te vertellen. "ENIGE!", verbeterd mijn zus mij. “Enigste bestaat niet!” “Enige dan,” antwoord ik. “Maar je hebt gelijk, niet iedereen vindt Nelis leuk en zelfs oervervelend om te lezen.” “Je moet niet je proefcolumn over hem schrijven hoor, want dat is stom.” “Neehee, dat doe ik niet,” antwoord ik lichtelijk geïrriteerd.

Ik neem afscheid van mijn zus en zet Nelis naast mij in de auto. Ik kijk hem liefdevol aan en vraag mij over hard af; “Wat moet ik nu met jouw? Zal ik verder schrijven over jouw, of zal ik je terug brengen naar je volkje zodat je verder kunt werken in de kabouterkooltjes en mij kunt vergeten?”


Dit verhaal is gebaseerd op fictie, mede verzonnen door mijn zus die Nelis echt een k*tkabouter vindt.