Nelis gaat naar de dokter

Maandagmiddag heb ik dus een afspraak bij de dokter. Ik heb de hele dag te tijd gehad om na te denken, wat ik de dokter zou vertellen. Want zet jij maar eens een kabouter op het bureau van een dokter, ze zou zich rot schrikken.

Na lang aandringen krijg ik Nelis zover om uit mijn kast te komen. Ik sla hem in een zakdoekje, zodat hij het niet koud krijgt. Ik vertel hem, dat ik het woord doe en dat hij zich vooral niet mag laten zien.

Als we in de wachtkamer van de dokter zitten, wil Nelis zich niet echt stil houden in mijn borstzakje van mijn blouse. Ik moet hem echt tot stilte manen en dat moet een raar gezicht zijn geweest voor de overige patiënten. Ik zet mijn grootste glimlach op en doe net of er niets aan de hand is.

Na lang wachten worden we naar binnen geroepen bij de dokter, die mij bezorgt aankijkt. “Het ging zo goed met je, Annemiek. Vertel eens, wat is er aan de hand.” Ik vertel haar dat ik opgesloten ben geweest in een kast en dat ik hondenvoer te eten heb gekregen en dat ik daar heel lang in heb gezeten en dat ik getraumatiseerd ben. Ik probeer zoveel mogelijk emotioneel over te komen, maar ik heb moeite om mijn lachen in te houden. De dokter schrikt enorm van mijn verhaal en besluit mijn bijna afgebouwde medicijnen weer te verhogen. Verder belt zij gelijk met het GGZ en met de politie. Zij vindt dat ik aangifte moet doen tegen de dader. De dokter vraagt mij om direct door te rijden naar het GGZ, waar zij mij verder zullen helpen. Inmiddels moet ik Nelis echt tegenhouden, want hij probeert aan alle kanten uit mijn borstzakje te klimmen. De dokter kijkt me onderzoekend aan en vraagt of het wel gaat. Ik krijg het benauwd als de kleine kabouter mij door mijn blouse heen in mijn vel knijpt. Met een hoog en benauwd stemmetje zeg ik dat het goed gaat.

Maar plotseling houd ik het niet meer en Nelis springt uit mijn borstzak, pardoes richting de tafel. Hij kan zich nog net vastgrijpen aan de rand van de tafel en klimt op tafel. De dokter kijkt verschrikt. “Dokter, het gaat niet om Annemiek hoor, ik ben opgesloten geweest in de kast bij haar zus,” vertelt Nelis. De dokter kijkt van Nelis naar mij en van mij naar Nelis. Ik kan niets anders doen dan beschuldigend mijn schouders ophalen. De dokter stamelt: “Wat….wie…wat..is dit?” Terwijl ze naar Nelis wijst. “Dit is Nelis,” antwoord ik zo gewoontjes mogelijk. “En Nelis is getraumatiseerd,” vertel ik verder. “Maar niemand weet van Nelis en dat wil ik graag zo houden, daarom loog ik tegen je,” vertel ik mijn dokter.

Na een korte stilte besluit mijn dokter, Nelis te helpen. Ze schrijft een receptje Paroxetine uit en vertelt hem dat hij maar een paar kruimeltjes hier van mag hebben per dag en dat ik wel weet wat de bijwerkingen zijn en dat hij dus flink ziek kan worden de eerste weken. Verder raadt ze Nelis aan om goed met mij te praten en om eventueel zichzelf met de dader te confronteren. Ze wil Nelis over twee weken terug zien. We geven de dokter een hand en vragen haar om hier alsjeblieft nooit over te praten. Ze belooft ons dat ze dit nooit zal doen en wijst ons op haar beroepsgeheim.

Tevreden haal ik het recept op bij de apotheek en samen rijden we naar huis. Nelis gaat dus aan de pillen. Het zal mij benieuwen hoe hij hierop gaat reageren. Thuisgekomen bel ik mijn zus, ik wil met haar praten over Nelis. Ze belooft mij zo spoedig mogelijk langs te komen.