moe

Ik ken de oorzaak, dus ik weet waardoor het komt. Maar ik word daar nog meer moe van. Sinds 2001 kamp ik met een behoorlijke vermoeidheid. Oorzaak; zwangerschapsvergiftiging! Mijn lichaam heeft in die periode zo een ontzettende opdonder gehad. 35 kilo aangekomen, puur door vocht en een baby, 5 weken ziekenhuisopname, lever- en nierproblemen, keizersnede. Dat één na laatste kostte mijn lichaam de kop. Je zou denken dat het na bijna acht jaar wel eens beter zou worden, maar het lijkt alleen maar slechter te worden. Ik kan domweg niet meer met acht uur slaap toe. Tegenwoordig kruip ik als de kinderen naar school zijn, weer een uur of anderhalf op de bank of in mijn bedje. Na wat extra slaap, voel ik mij een stuk fitter. En als ik er ’s ochtends niet aan toe kom, dan doe ik het wel ’s middags.
Na een dag werken, lig ik er ’s avonds altijd vroeg in. Gebroken van notabene één dagje werken. Ik ben er al mee naar de huisarts geweest, maar zij kwam na wat onderzoekjes te hebben gedaan, tot de conclusie dat dit door de zwangerschapsvergiftiging is gekomen. Ik probeer wel eens door de zure appel heen te bijten en er niet aan toe te geven, maar ik houd dat niet vol. Zo moe. Er zullen zeer waarschijnlijk mensen zijn, die vinden dat ik mij niet zo aan moet stellen. Iedereen is weleens moe. Maar ik ben niet “weleens” moe, ik ben werkelijk waar elke dag moe.
Ik zal er mee moeten leven, maar heel soms, zoals vandaag, frustreert het mij en schaam ik mij voor mijn ouwe wijvenkwaal!!!