de eerste keer

Afgelopen zaterdag was ik heerlijk met mijn oud-collega’s naar de kroeg geweest. Ik had mezelf voorgenomen om me te gedragen, wat drinken en roken betreft. Ik had immers een belangrijk optreden de volgende dag in mijn geboorteplaats aan den oude Zuiderzee; Enkhuizen. Maar de wijn smaakte mij goed, de stemming zat er in en na een paar euro in de boetepot gedaan te hebben, werd er flink gerookt. Bij thuiskomst had ik dan ook de stem van een oude schoorsteen, die nodig geveegd moest worden.

Zondag was ik in de bevoorrechte positie om lekker uit te slapen en bij het ontwaken was mijn stem al niet veel beter. Gelukkig verbeterde dit, naarmate de ochtend vorderde. Ik voel me goed en absoluut niet zenuwachtig. Rond half één zijn we bij mijn zus aangekomen voor een bakkie koffie en een sigaretje. We praten wat en ik voel mij relaxed. Wilfred stelt voor dat ik op de fiets van mijn zus naar de stad rijd, zodat hij nog even bij mijn zus kan blijven met de kinderen. Mijn zus wil hier niets van weten, het is namelijk ijskoud buiten. Maar ik heb hier wel oren naar, even lekker een frisse neus halen, daar had ik wel zin in. Dus stap ik op de opoefiets van mijn zus richting het centrum van Enkhuizen. Het is ijselijk koud, mijn oren en voorhoofd doen zeer van de koude en mijn benen zijn koud. Maar na vijf minuten fietsen kom ik aan bij Brandhoff, waar we rond twee uur zullen zingen.

We praten nog wat en dan is het tijd om te gaan zingen. Wilfred is inmiddels met de kinderen en mijn zus gearriveerd en mijn juf van de lagere school komt binnen om mij te zien optreden. We zingen een paar liedjes en tijdens het zingen mis ik mijn vaste zangmaatje al, zij is ziek vandaag. Het zingt anders dan anders, maar zonder problemen. Maar naarmate de set vordert, begin ik te bibberen en breekt het klamme zweet mij plotseling uit, want ik weet wat er elk moment komen gaat. Dan verteld Bert door de microfoon dat we nu een nieuw liedje gaan zingen, “Zwoegen en Ploegen”, dat solo wordt gezongen door Miek. Met klamme en koude handen houd ik de microfoon in mijn handen, het moment is aangebroken en er is geen weg meer terug! Gedachtes vliegen door mijn hoofd; “Wat als ik met een bibberende stem ga zingen, of mogelijk de tekst vergeet?” Maar ik kan niet meer terug en als het koor de eerste tonen heeft gezet, MOET ik zingen. En daar ga ik! Moeiteloos, maar wel met een beetje adem te kort door de zenuwen vliegt de tekst als vanzelf uit mijn mond en ik durf het kleine beetje publiek zelfs aan te kijken en te glimlachen. Als het liedje afgelopen is, voel ik mij trots, zo trots als Mary, waar het liedje over gaat. Ik maak zelfs een kleine buiging. Ik kijk naar mijn fans, die mij goedkeurend toeklappen en ik ontvang schouderklopjes en complimentjes van de koorleden. Ik zweef en ben voor mijzelf al helemaal klaar. De zin om verder te zingen met het koor is er af, maar ik zing de rest van de set keurig mee. Maar ik zit met mijn hoofd in de wolken, wat een geweldig gevoel is dit!!!