weer veilig thuis

Vanmorgen stap ik om kwart over acht uit mijn warme bedje. De kinderen hebben twee dagen vrij, dus we moeten niets. We gaan straks naar mijn schoonmoeder om te kijken wat er in de schoentjes van de kinderen zit, want ze hebben gister hun schoentje daar gezet. Als ik rond half negen mijn zoon aankleedt, hoor ik de telefoon overgaan. Ik laat hem bellen, want tegen de tijd dat ik beneden zal zijn, zal er wel weer opgehangen zijn. Bovendien heb ik nummerherkenning.

Als ik beneden kom zie ik dat Wil heeft gebeld. Ik bel hem terug en als hij opneemt vraag ik in een geintje; “Wat moet je, joh!” Dan begint hij een onsamenhangend verhaal te vertellen over dat hij niet op tijd thuis is voor de tandarts en dat er niets ergs is. Ik begrijp er helemaal niets van en wacht zijn verhaal rustig af. Dan pas verteld hij dat hij door de gladheid zijn bus tegen een boom geparkeerd heeft. Hij moest een bocht in, maar de bus bleef rechtdoor rijden en wilde niet remmen. Het bleek een ijsbaan te zijn voor de bocht. Geschrokken vraag ik aan hem of het goed met hem gaat. Hij vertelt dat hij opgehaald is door zijn bazen en dat zij de bus uit de prut hebben gesleept en Wil mee hebben genomen naar hun eigen klus in Amsterdam. Hij vertelt dat hij enorm geschrokken is, maar dat het niet zo ernstig is als vier jaar geleden toen hij een ongeluk op de snelweg kreeg. Opgelucht maar ook ongerust vraag ik door over het “hoe en wat”. Ik begrijp uit zijn verhaal dat ik me echt geen zorgen hoef te maken.

Nadat ik de telefoon heb neergelegd, bekruipt mij een gevoel van onrust en onmacht. Gelukkig valt het mee, maar Wilfred maakt veel kilometers per week en dat maakt hem behoorlijk kwetsbaar. Ik sms hem of hij niet liever naar huis wil komen, desnoods haal ik hem op. Eigenlijk wil ik niets liever dat hij gewoon thuis is, veilig bij ons. Hij belt later terug dat het echt wel weer gaat en dat er geen druk op hem uitgeoefend wordt, vanuit de directeuren. Hij blijft wel herhalen dat hij ontzettend geschrokken is, maar dat het werk hem afleidt.

Onwillekeurig denk ik terug aan de droom die ik enkele weken geleden had over Wil. Dat hij een ongeluk kreeg met zijn bus. De locatie en de toedracht klopten niet, maar ik vond het wel frappant.

Als Wil eindelijk om vijf uur de deur open doet, voel ik mij weer rustig. Hij is weer veilig thuis. Ik geef hem een kus en vertel hem dat ik blij ben dat hij weer veilig thuis is.