geen titel

Soms zijn er momenten waarop je weer eens met je neus op de feiten wordt gedrukt door de harde feiten van het soms korte leven. Je kunt enkel lijdzaam toezien, hoe degene waarvan je houdt, tussen je handen wegglipt op weg naar het hiernamaals. En het raakt je, want je staat machteloos. Je kunt niets doen!

Lijdzaam toezien hoe een jong iemand de gemeenste ziekte aller tijden niet zal overleven, terwijl je er zelf helemaal niets aan kan doen. Je kunt er enkel en alleen voor de nabestaanden zijn. Maar wie is er voor jouw? Jij mag ook huilen, jij mag ook boos worden, want ook jij bent hierbij betrokken. En jij mag bij mij huilen en jij mag met mij praten en jij mag boos worden in mijn bijzijn als je daar behoefte aan hebt Ook al staan we niet heel dicht bij elkaar, ik bied jouw een luisterend oor. We weten onbewust meer van elkaar dan dat we zelf beseffen, want dat is in de loop der jaren zo gegroeid. Je hoeft je niet te schuldig te voelen of te schamen tegenover mij. Soms is het fijn om met iemand te praten, die er meer buiten staat dan jijzelf.

Vandaag werd dit harde feit mij weer eens duidelijk. Het zijn ook signalen voor mijzelf en voor degenen die ik lief hebt. De boodschap luidt; Geniet van je leven, maak geen ruzie als het niet nodig is en wees lief voor elkaar. Erger je niet zo snel, er zijn ergere dingen en een dure reparatie aan de auto, dat overleven we ook wel weer. We zijn gezond, we zijn gelukkig en we zorgen dat we lief voor elkaar zijn.

Miek