pech onderweg

Na een geslaagd optreden met ons koor, wandelen Agnes en ik vrolijk naar mijn auto. Hij staat netjes te wachten op de parkeerplaats, waar ik hem diezelfde middag op zeer brutale wijze heb neergezet, voordat een ander het plaatsje kon veroveren.

Het is koud buiten en het heeft een beetje gesneeuwd. Ik start de motor, zet de kachel aan, het radiootje springt aan en ik zet de ventilator aan tegen het beslaan van de ramen. Ik rijd de parkeerplaats af en voel aan mijn koppeling dat het allemaal niet lekker rijdt. Terwijl ik na 50 meter rijden af rem voor het stoplicht, merk ik dat mijn auto helemaal niet wil remmen. Hij blijft maar duwen, terwijl ik toch echt de koppeling ingetrapt houd. De auto vindt het helemaal niet leuk en besluit zijn motor af te slaan. Ik probeer nogmaals te starten, maar hij laat een licht gerochel klinken. Zelfs mijn versnellingspook gaat geen kant meer op, hij zit muurvast. Lichtelijk in paniek, omdat ik op een gevaarlijke positie sta, stap ik uit de auto en bel ik Wilfred. Ik vertel hem wat er aan de hand, en hij belooft de wegenwacht te bellen. Agnes is inmiddels met haar Alfred aan het bellen. Die stelt voor om alles uit te zetten wat stroom vreet en het opnieuw te proberen. Ik probeer het en de motor start! Zelfs de versnellingspook laat zich weer losjes in de rondte roeren.

Terwijl Agnes mijn mannetje belt dat de hele reddingsoperatie niet meer nodig is, rijd ik naar de Provinciale weg. Als ik moet remmen voor het verkeerslicht, vlakbij het nabijgelegen ziekenhuis, voel ik plotseling weer de auto duwen. Terwijl ik de koppeling indruk, wil de auto juist doorrijden. Wederom is de auto boos! En de motor slaat voor de tweede keer af. Terwijl ik de alarmlichten aanzet op dit gevaarlijke punt, bel ik wederom met Wilfred. Ik vraag hem om toch de Wegenwacht te bellen, maar dat ik nu eerst ga proberen om de auto nog één maal op een veilige plek te parkeren. Het lukt mij om de auto nogmaals te starten en de auto rijdt als vanzelf richting de huisartsenpost. De auto duwt mij er als het ware heen. Als ik een plek heb gevonden, schakel ik zo snel mogelijk de motor uit. Ik zal hem voor zijn, het kreng!
Ik bel nogmaals met Wilfred en die vertelt dat hij onze kant op komt, omdat ik geen wegenwachtservice heb, zonder pasje.

En dan moeten we wachten, Agnes en ik. We maken grapjes en liggen in een deuk. Wat moet je anders? Terwijl de auto aan de binnenkant beslaat en rookwolkjes uit onze monden komen van de kou, begin ik in de auto te wiebelen op het moment dat er een auto langsrijdt, Agnes wiebelt vrolijk mee. Wat zal het een raar gezicht zijn geweest, een beslagen, wiebelende auto. Wat een lol, zeg! Ik vertel Agnes over de auto, dat het een luxe uitvoering is en Agnes vraagt schaapachtig aan mij wat er luxe aan is. Ik wijs haar op de elektrische ramen, de boordcomputer, op de klimaat controle, op de armsteun in het midden en terwijl ik dit allemaal aanwijs, liggen we in een deuk. Het komt niet erg overtuigend over en wat heb je aan luxe als de auto niet werkt? We lachen ons rot om de tijd te doden, maar wat ben ik blij dat ze naast mij in de auto zit. Ik had me doodverveeld in mijn eentje. Nu had ik tenminste aanspraak.

Niet veel later arriveert Wilfred in zijn bus. Hij belt ter plaatse met de Wegenwacht en krijgt te horen dat het wel een uur kan duren. We schrikken alle drie, dat wordt lang wachten en Wilfred wil naar huis omdat een vriend van ons nu zit op te passen. We proberen te bedenken wie er bij ons thuis kan oppassen, want ik wil helemaal niet alleen blijven. Maar mijn hoofd wil niet meer denken, het is leeg. Terwijl Wilfred wat rond belt, komt de Wegenwacht al aanrijden. We hebben na het telefoontje al met al, maar tien minuten hoeven wachten. Een stugge meneer van de Wegenwacht vraagt nors wat er aan de hand is. Ik vertel hem wat mij is overkomen. Hij trapt de koppeling een paar keer in, kijkt onder de motorkap en zegt dat hij denkt dat de koppelingscilinder kapot is en vraagt prompt waar onze garage is. Wilfred legt de man uit waar hij moet zijn en stelt de man voor om voor hem uit te rijden met de bus, want ik ga op sleeptouw. Het koude zweet breekt mij uit, dat durf ik niet hoor. Maar de motor loopt gewoon, de auto gaat in z’n vrij en ik kan makkelijk remmen, stelt Wilfred mij gerust. En zo wordt de auto vastgekoppeld aan de VW van de Wegenwacht. De zwaailichten gaan aan en ik word opgetrokken naar de garage. De Wegenwacht trekt mij met een behoorlijke gang van zo’n 75 km/pu mee. Ik vind het totaal niet fijn, omdat ik heel kort op de VW zit, de zwaailichten behoorlijk irritant zijn, de wielen veel water opspatten en ik zie niet wat er voor mij gebeurt. Met het zweet in de handen laat ik het over mij heen komen. Als we op een gegeven ogenblik de verkaveling in rijden, stuur ik de auto een klein beetje naar links, zodat ik langs de VW kan gluren. Nu voel ik mij meer zeker, omdat ik overzicht heb. Alleen bij de verkeersdrempels rijdt het niet fijn, de auto krijgt meerdere schokken te verduren, door de trekkracht. Als we bij de garage zijn aangekomen, bedankt Wilfred de meneer van de Wegenwacht. Dan stappen we in de bus richting Hoogkarspel, want Agnes moet eerst thuisgebracht worden. Daarna rijden we naar huis, denkend aan de rekening die ons te wachten staat. Het zit even niet mee….., maar het was wel een leuk avontuurtje.