Koning te rijk

De juf van mijn zoon vroeg mij enkele weken geleden of ik mee wilde spelen in het kerstspel voor de kleuters. Ik kreeg ook de uitnodiging om mee helpen tijdens het kerstdiner. Ik vond het hartstikke leuk en stemde toe. Ik heb enkele jaren geleden ook mee gedaan bij onze dochter, dus ik wist wat mij te wachten stond. Namelijk een hele leuke ochtend van decor verzinnen met de andere ouders die mee deden met het kerstspel. Verder moest het toneelstuk geoefend worden.

Donderdagochtend meld ik mij in de gymzaal van het kleutergebouw. Ik heb de rol van koning 3 toegewezen gekregen met een enkel zinnetje tekst. Voor mij als stotteraar best een uitdaging, maar ik ben tegenwoordig niet meer zo zenuwachtig voor dit soort dingen. Dit komt vooral door het zingen met het koor. Samen met de andere ouders zetten we een prachtig decor in elkaar met de stal van Jozef en Maria, een kasteel, twee herbergen en een huiskamer. De meeste ouders zijn mij niet geheel onbekend en we hebben veel plezier in het decor bouwen. Het oefenen van het toneelstuk gaat ook prima, het zal een leuke avond worden. Dat is zeker. De kinderen van de ouders die meedoen, doen ook mee met het spel. Zij zijn engelen en dansen. Mijn zoon doet hier ook aan mee.

De kinderen zijn ’s middags vrij en deze tijd besteden we onder andere met het mooi aankleden en mooi maken van de kinderen. Ze zien er prachtig uit. Ik neem mezelf ook onderhanden, deze mama gaat ook in haar kerstkleding.

Om half vijf meld ik mij weer in de gymzaal en kleden we ons om voor het spel. Ik word best een mooie koning en de andere koningen zien er ook mooi uit. Eigenlijk ziet iedereen er mooi uit. Maria heeft zelfs een echte Jezus! Mijn zoon wordt in het wit gekleed, als een echte engel. Als alle kinderen uit de kleuterklassen een plaatsje hebben gevonden, begint het spel.
Halverwege het spel is het de tijd voor de engeltjes, die een dansje uitvoeren met een opper-engel. Ik kijk vol trots naar mijn zoon en plots krijg ik het te kwaad. Beelden en woorden schieten door mijn hoofd; “Het spijt me, maar ik maak me echt zorgen om Uw zoon. Hij zal waarschijnlijk niet opgroeien tot een normaal jongetje.” Ik herinner mij die mokerslag nog als de dag van gister. Het gesprek met de neuroloog in een kamer op de kinderafdeling. Hij zag de toekomst van onze zoon somber in. Onze zoon heeft een verstandelijke beperking! Maar ik geloofde het niet en heb mij toen vol overgave op onze kleine jongen gestort. Ik zou zorgen dat hij geprikkeld werd, gestimuleerd werd. Mijn gevoel vertelde mij hele andere dingen dan dat de neuroloog mij vertelde. En ik kreeg gelijk en de neuroloog niet. Hij heeft zelfs zijn excuses aangeboden voor zijn uitspraken. Onze zoon loopt wel “op achter”, maar hij doet het prima. En nu danst hij daar met zijn leeftijdsgenootjes. Hij danst dezelfde pasjes en weet precies wat hem te wachten staat. Hetzelfde jongetje die bijna vijf jaar geleden de diagnose “verstandelijk beperkt” kreeg, staat hier in een normale gymzaal van een normale school met normale leeftijdsgenootjes een dansje te maken. Ik besef mij op dat moment dat we toch ontzettend veel bereikt hebben met hem en dat ik dit bijna vijf jaar geleden nooit heb durven dromen. Vol trots en met tranen in mijn ogen sta ik dus te kijken naar mijn mannetje.
Dit is echt een mooi moment! En ik geniet dubbel! Het spel gaat verder en we maken op het einde een buiging. Ik ben niet koning 3, maar ik ben een koning te rijk!!