Nelis mag weer mee

Na wekenlang kabouterkots als gevolg van de anti-depressiva te hebben opgeruimd uit mijn kast, besloot ik afgelopen woensdag, dat Nelis maar weer eens wat frisse lucht kon gebruiken. Dus stelde ik hem voor om weer eens een dagje mee te gaan naar mijn werk. Nelis, afgevlakt door de anti-depressiva, haalde onverschillig zijn schouders op. Het maakte hem niets uit. Niets maakt hem trouwens nog iets uit, hij is nergens meer in geïnteresseerd.

Ik stopte hem in mijn mouw en zo ging Nelis mee naar de Bloemen en Plantenafdeling. Niemand had iets in de gaten, totdat hij tijdens de pauze uit mijn mouw probeerde te kruipen. Kennelijk was hij toch wel nieuwsgierig geworden naar de dames en heer die in de rokerskantine zaten. Uit een reflex, duwde ik Nelis terug en stootte daarbij mijn koffie om. Ik schrok en stuntelend pakte ik de servetten die voor mij lagen en depte de tafel hiermee droog. Intussen probeerde ik Nelis terug te duwen, maar één collega had het in de gaten. Jet, die ook over een levendige fantasie beschikt, had Nelis in de smiezen. Ik fluisterde en bevestigde haar toe, dat Nelis inderdaad verscholen zat in mijn mouw, die ook nat was geworden van de koffie.

Na de pauze nam ik Nelis even apart in de toiletten. Ik sprak hem duidelijk en boos toe. Dat hij dit niet meer moest doen, de mensen zouden me voor gek verklaren als ze lucht kregen van mijn eigen kaboutertje. Hij haalde voor de tweede keer die dag weer zijn schouders op en hield zijn hand voor mijn gezicht en sprak; “What everrrrrr!” Verbaasd keek ik de enigszins brutale kabouter aan, die mij uitdagend aan keek. Er was echt niets meer over van het lieve kaboutertje wat ik enkele maanden geleden leerde kennen. Verpest door “foute” mensen en de medicijnen. Ik stopte hem in mijn tas en smeet de tas in de hoek in de werkruimte.

Toen ik na werktijd mijn tas wilde openen om Nelis wat lucht te geven, zag ik tot mijn stomme verbazing dat de rits openstond en dat Nelis in geen velden of wegen te bekennen was. Lichtelijk in paniek, keek ik om mij heen. Maar nergens was het kleine kaboutertje te bekennen. Ik slikte een brok weg en vermeed de blikken van mijn lieve collega’s.

Terwijl ik naar huis reed, kon ik eigenlijk maar twee conclusies trekken; Of Nelis is ontsnapt uit mijn tas, óf hij is ontvoerd. Ik vermoed het laatste…..