het gevoel

Ik heb er zeker al eerder over geschreven. Ik word namelijk achtervolgd door spoken. Geen echte spoken natuurlijk, whoehoeeehoe. Maar door een gevoel. Het gevoel bekruipt mij als ik in mijn warme bedje lig, het is een angstaanjagend gevoel en het brengt mij terug naar juni 2001. Inderdaad, voor degenen die mij goed kennen, de maand dat mijn oudste dochter werd geboren. Ik weet alleen dat dit gevoel mij terugleidt naar de opname in het ziekenhuis, tijdens de zwangerschap. Voor de één is vijf weken opname misschien een kleinigheid, voor mij duurde het bijna eeuwig. Ik vraag mij af wat er toch gebeurd is, waardoor dit akelige gevoel mij bekruipt. Ik kan het ook niet omschrijven, het voelt fout en het kleurt grijs als ik weer het gevoel krijg.

De opname was niet fijn, ik had een torenhoge bloeddruk, was enorm dik door het vocht en ik voelde mij niet goed. Ik had rugpijn, ik kon niet meer lopen door afknelling van de zenuwen in mijn been, ik zag niet goed, had het Carpaal Tunnel Syndroom in de ergste gradatie en zo kan ik nog wel even doorgaan. Visite zag ik uiteindelijk liever gaan dan komen, want ik schaamde mij voor mijn omvang, door het vocht. De “Oh’s” vlogen door de kamer. Ik zag visite geschokt naar mij kijken en ik kon er niets aan doen. Ik lag als een gevangene aan mijn bed gekluisterd.

Maar ik heb ook gelachen daar. Ik was niet mevrouw Abbekerk, maar gewoon Annemiek voor de verpleging, ik werd door ze in de watten gelegd. Ik had in de eerste week een leuke kamergenoot, waar ik veel plezier aan heb beleefd. Onze mannen gingen ook erg gezellig met elkaar om en er ontstond een hechte band. Ik deelde alles met mijn kamergenoot, terwijl de mannen vaak samen gingen eten. Totdat na een week plezier de vliezen braken bij mijn kamergenoot en zij niet meer terugkwam op mijn kamer, ze beviel dezelfde nacht nog van een zoon, zes weken te vroeg. Ik bleef alleen op de kamer en was er helemaal kapot van. Ik werd op een andere kamer neergezet, maar de klik was er niet met mijn nieuwe kamergenoot. Bovendien mocht zij naar huis om thuis verder te rusten en ik niet. Ik kreeg wederom een nieuwe “collega-zwangerschapsvergiftiging” en met haar klikte het wel redelijk. Maar zij was nog zieker dan dat ik was en ze zeurde voor mijn gevoel veel. De klik van de eerste keer was er domweg niet meer. De verpleging was toentertijd wel ontzettend lief voor mij, maar ik kon ook ontzettend opstandig zijn. Maar dat kwam puur uit onmacht, omdat je niets kan en niets mag.

Na de keizersnede van onze dochter viel ik in een heel diep gat en daar moet dat gevoel wel vandaan komen, al komen de beelden die ik lichtelijk doorkrijg tijdens het gevoel, toch echt van de afdeling verloskunde en niet van de kraamafdeling. Maar het feit wil wel, dat ik bijna niets meer weet van de eerste dagen na de geboorte van onze oudste. Ik weet dat ik paniekaanvallen heb gehad. Ik weet dat ik het heel benauwd heb gehad, door het vocht dat uit mijn lichaam stroomde, ik weet hoe blij ik was met de eerste stapjes op de gang, ik weet hoe opgelucht ik was toen ik besloot om te stoppen met de borstvoeding. Maar voor de rest…één zwart gat en daar moet toch echt het gevoel vandaan komen. Het voelt alsof er iets gebeurd is, wat is vergeten ben, een nare ervaring en ik kan dit geen plek geven, omdat ik niet weet wat er precies gebeurd is. Dat dit gevoel mij na acht jaar nog steeds achtervolgt, baart mij zorgen. Eerder heb ik over de hele opname al ter verwerking voor mezelf een persoonlijk boekwerk over geschreven, wat hier in huis keurig opgeborgen ligt. Maar ik zou niets liever willen dan dit gevoel een plekje geven…..