schaatsplezier

Toen er dik twee weken geleden een vorstperiode werd aangekondigd begon het toch wel te kriebelen bij mij. In 2001 had in namelijk mijn schaatsen voorgoed aan de wilgen gehangen. Er was toen een kleine vorstperiode en ik heb mij toen op het ijs gewaagd. Kramp en angst maakten zich meester over mij. Ik had dat jaar net een paar maanden daarvoor een keizersnede gehad en mijn lichaam was toen nog lang niet hersteld. Ik vond het zo eng en het deed zo’n pijn dat ik letterlijk op handen en knieën naar de kant ben gekropen. Dit wilde ik nooit meer meemaken en ik besloot om mijn dure schaatsen weg te geven. Ik had er toentertijd een hoop geld aan uitgegeven, maar ik wilde ze echt niet meer.

Tot eind december 2008. Ik stapte de Bristol binnen om te kijken of er nog goedkope schaatsen in de aanbieding waren en dan met name schaatsen met een hoge kunststof schoen, het zou mij wat stevigheid kunnen bieden. Ik vond voor mijn dochter één stel schaatsen in haar maat. Helaas waren het kunstschaatsen. Maar goed, zij was er blij mee. Ik ging ook vreemd, want ik vond ijshockeyschaatsen. Het was het enige stel nog in mijn maat, noren waren er niet te vinden. Ze waren niet duur, dus het zou ook geen miskoop kunnen zijn.

De volgende dag zijn we naar de ijsbaan in Hoorn gegaan omdat er nog geen natuurijs lag en we ook niet wisten hoelang de vorstperiode zou duren. Onze dochter schaatste gelijk weg op haar kunstschaatsen, dat ging echt goed. Ik stapte wat onwennig op het ijs, maar het voelde eigenlijk gelijk goed en samen met mijn dochter durfden we elk rondje een stapje harder te schaatsen en we hadden veel plezier. Wilfred zag ons plezier en besloot voor onze zoon daar schaatsjes met dubbele ijzers te kopen en voor zichzelf schaatsen te huren. Met zijn vieren hadden we veel plezier en we besloten vaker te zullen schaatsen met de kinderen.

Op 30 december was de ijsplaat op de Enkhuizer ijsbaan dik genoeg dat de ijsbaan open was. In Bovenkarspel was de ijsbaan nog niet open, dus vertrok ik met mijn dochter richting Enkhuizen. Het schaatsen ging hartstikke goed en ik kon kunstjes maken op de schaatsen, maar ik miste het “toeren”, met de handjes op mijn rug. Dus ben ik op marktplaats gaan zoeken naar noren met een kunststof schoen en ik vond ze in Nibbixwoud voor 25 euro.
Voor Wilfred vond ik noren in Abbekerk inclusief een slijpinrichting voor 35 euro.

Afgelopen dinsdag maakte ik mijn eerste slagen op de ijsbaan in Bovenkarspel op mijn nieuwe schaatsen. Eerst wat onwennig, maar al snel ging ik door de knietjes en lagen mijn handen op mijn rug. En zo maakte ik meerdere rondjes op de ijsbaan. Ik haalde de kinderen uit school en Wilfred was ook inmiddels thuis en met zijn vieren reden we terug naar ijsbaan. We schaatsten met zijn vieren vele rondjes. Natuurlijk kon onze zoon niet goed schaatsen, maar we hebben enorm genoten. Dit was nostalgie, dit zijn de winters van vroeger. Hier bestonden onze winters vroeger uit; schaatsen op natuurijs. Wilfred heeft dinsdagavond nogmaals zijn schaatsen aangetrokken en heeft nog vele rondjes geschaatst. En het gaat niet alleen om het schaatsen, maar je komt er heel veel bekenden tegen en het is dus ook nog eens hartstikke gezellig.

Woensdag kon er niet geschaatst worden in verband met sneeuwval en dooi. Een mistroostig gevoel maakte mij meester; zou het nu al voorbij zijn? Maar gelukkig begon het die nacht weer keihard te vriezen. Het was donderdag een mistige dag en onze dochter ging met “skool te skaasen”. Ze vroeg of ik ook mee wilde, maar ik had even geen zin. Ik was die ochtend met onze zoon op controle in het ziekenhuis geweest en ik had het koud, dus bleef ik thuis. Rond half drie ging ik even bij de ijsbaan kijken. Toen ik al die ouders zag schaatsen, kreeg ik spijt. Mijn dochter vroeg of ze nog mocht blijven. Er waren immers genoeg bekenden die ze even kon aanklampen als het nodig was. Ik vertelde dat ze mocht blijven en dat ik haar broertje uit school zou halen en dan gelijk terug zou komen met mijn schaatsen. En zo schaatsten we die middag weer vele (kilo)meters. Het gevoel van genieten bleef maar kriebelen. Diezelfde avond werd door de ijsclub een lampionnentocht georganiseerd. De lampen gingen uit en alle kindertjes gingen met hun lampionnetjes de ijsbaan op. Het was zo’n ontzettend mooi gezicht. Dit kwam ook omdat het nog een beetje mistig was, waardoor het toch een bijzonder tintje kreeg. Natuurlijk waren er nog heren die het niet konden laten om keihard tussen de kleintjes door te schaatsen. De kindertjes kregen een half uurtje met hun lampion en het was belachelijk dat de heren niet even een half uurtje konden wachten. Met rode wangetjes gingen we weer terug naar huis. Dit voelde goed en zo ontzettend gezond.

Vrijdagavond besloot ik na mijn werk nog wat meters te maken in mijn eentje. Ik ben bewust niet onder de douche gestapt, want dan was ik zeker vermoeid op de bank gaan zitten. Anderhalf uur lang heb ik heerlijk geschaatst om met rode konen thuis te komen.

Zaterdag vierde onze dochter eindelijk haar partijtje. Door de verhuizing was dit er een beetje door heen geschoten. Ze zou eigenlijk vorige maand haar partijtje vieren, maar door ziekte ging dit niet door. We zouden eigenlijk wat binnenspelletjes doen, maar we besloten om een uurtje te gaan schaatsen met de meiden. We hadden in onze achtertuin een heuse “koek & zopie” tent gemaakt, met een kachel, warme chocolademelk met slagroom en een lekkere koek. Wilfred wist nog een potkachel op de kop te tikken en het haardvuur knetterde in de koude buitenlucht. De meiden hadden op wat valpartijen na, superveel plezier.

Na vandaag zal de ijspret verdwenen zijn, want er blijkt een dooiperiode aan te breken. De temperatuur loopt nu al snel op. Vandaag zal ik in de auto stappen naar Enkhuizen met de kinderen. Wilfred is naar de halve Marathon van Egmond, dus ik ben alleen met de kinderen vandaag. Straks zal ik mij begeven op de grachten van oud-Enkhuizen, net als vroeger. Toen schaatsten we vele kilometers over deze prachtige grachten. Vandaag zal het voorlopig voor de laatste keer zijn en met een goed, maar verdrietig gevoel kijk ik terug op deze koude, sportieve, maar ook gezonde periode…Hoeveel jaar zal het nu weer duren?