wat een prachtige tijd

Langzaam is hij toegeslagen. De jaloezie overheerste. Hij kon niet langer toekijken hoe heel Nederland veranderde is blije mensen zonder zorgen, die genieten van kou, chocomelk en snert. De wereld is namelijk veranderd en daar horen deze ouderwetse taferelen niet bij. Dat is uit de tijd. Je moet je zorgen maken om de kredietcrisis, of over de energierekening. Je moet niet naar buiten, maar achter je computer zitten om te internetten. Je kunt in deze tijd niet zomaar je schoenen aan de kant laten of je tas in de berm pleuren, toch? Of je vrienden en vriendinnen optrommelen om ’s avonds nog even een rondje of twintig te maken na je werk. Het is al helemaal stom, dat je iedereen weer spreekt, die je al jaren niet meer had gesproken. Nederland was aan het verbroederen en dat is “not done” in de 21-ste eeuw.

Dus slaat Mijnheer Dooi genadeloos toe. Weg met die mooie ijsplaat, weg met die droge kou. Het is tijd voor wind, warmte en natte ijsplaten. Wie de afgelopen weken heeft genoten wordt met een verdrietig gevoel afgestraft. Want wat hebben we genoten!! Wie heeft ooit nog gedacht, dat we onze kinderen konden leren schaatsen? Wie heeft ooit nog gedacht lid te worden van een ijsclub? Wie heeft ooit nog gedacht, dat je na je werk in je kloffie op de schaats zou staan? Wie heeft ooit nog gedacht, dat je op de grachten kon schaatsen? Wie heeft ooit nog gedacht, dat je zo kon genieten van de warme chocolademelk met slagroom?

Tijd werd er vrij gemaakt voor deze prachtige tijd. Er werden geen afspraken gemaakt, de kinderen werden uit school geplukt om te gaan schaatsen. De kinderen gingen zelfs mét school schaatsen, wanneer is dit voor het laatst voorgekomen?

In de zomer ga ik altijd met een aantal moeders naar het IJsselmeer om te zonnen en te zwemmen, nu stond ik met die zelfde moeders op de ijsbaan. Er werden schaatswedstrijden georganiseerd op de ijsbaan en de winnaars kregen een heuse beker.
Afgelopen weekend stond ik met mijn zussen op het ijs, niet meer als kinderen, maar als volwassen meiden en toch gaf dit het speciale gevoel. Een bijzonder gevoel, een gevoel van nostalgie. Het was een bijzonder moment en die zal ik koesteren en mijn zussen ook, dat weet ik zeker.

Jammer dat het voorbij is, jammer dat Mijnheer Dooi zo genadeloos moest toeslaan. Hopelijk wint Koning Winter het nogmaals van mijnheer Dooi, zodat we nog wat langer van de winter kunnen genieten. En anders zou ik zeggen….op naar de lente!!