Via RTL4 kreeg ik een mail dat Char zou optreden in dezelfde theaterfabriek als waar Derek had gestaan. Ik legde het voorzichtig aan mijn vriendin voor, maar zij had geen interesse. Ik eigenlijk ook niet, bovendien kwamen de datums mij niet geheel goed uit met drie verjaardagen in het verschiet. Char is ook niet meer zo hot. Ze zou ontmaskerd zijn. Het is nep. Tuurlijk had ik op tv ook té vaak de namen “Marijke” en “Maria” gehoord. Mensen werden een beetje “Char-moe”. Ook ik had mijn interesse verloren in dit Amerikaanse medium.
Maar toen mijn zus mij belde met het verhaal dat ze twee kaartjes via marktplaats had gescoord voor de voorstelling van Char, begon het toch wel te kriebelen en won de nieuwsgierigheid naar Char toe het van mijn desinteresse. Bovendien leek het mij bijzonder leuk om iets met mijn oudste zus te ondernemen. Mijn zus is spiritueel en ik spuug er ook niet in, al blijf ik een scepticus. Ik geloof niet overal in en dat is misschien maar goed ook.
Het enige probleem was het vervoer. Mijn zus wilde absoluut niet door Amsterdam rijden, terwijl ik niet eens naar Amsterdam durfde te rijden. Ik overlegde thuis even met Wilfred om te vragen of hij het goed vond dat ik naar de voorstelling ging en of hij ons eventueel wilde rijden. De man van mijn zus zou ons op kunnen halen. Ergens kriebelde het ook wel bij mij, want ik had sterk het gevoel dat ik best naar Amsterdam kon rijden. Natuurlijk vond mijn lieverd het goed dat ik naar de voorstelling ging. Hij stelde mij ook gerust wat het rijden betreft….ik zou dat prima redden. Dus beloofde ik mijn zus dat ik zou rijden.
Zaterdagmiddag is het dan zover. Rond kwart voor één stopte ik voor haar huis en zonder enige moeite reed ik vol goede moed richting de theaterfabriek. Het was een hele overwinning en zonder problemen reden we veel te vroeg de parkeerplaats van de theaterfabriek op.
We moesten een minuut of tien wachten voordat de deuren open gingen. De deuren gingen open en we haasten ons als eerste naar het toilet. Het was nog lekker rustig binnen en na onze jassen te hebben afgegeven, bestelden we een kopje koffie en namen plaats in de chique foyer. Er lagen kaarten waarop je je naam moest invullen en waar je een speciale wens voor Char kon opschrijven. Je maakte, door dit in te vullen, kans op een reading van Char tijdens de voorstelling.
Even voor drie uur gingen de deuren naar de zaal open en namen we plaats, naast de familie van de dame waarvan mijn zus de kaartjes had overgenomen. Het was al dik drie uur geweest voordat Char op het podium kwam. Tijdens het introductiefilmpje kreeg mijn zus al overal kippenvel en een brok in haar keel. Ik bleef dit keer wat rustiger. Char kwam het podium op en direct viel mij haar kleine lengte op. Het leek alsof er een warme deken over mij heen werd gelegd. Geen show, geen liedjes, gewoon Char die ons welkom heette.
Na een klein woordje ging ze direct op zoek naar de familieleden van een “spirit” die ze bij zich had. Natuurlijk ging ze met letters aan de gang, dat is haar werkwijze. Maar ze sloeg aan de reacties van de uitverkorenen de spijker op zijn kop. Vele tranen vloeiden en uiteindelijk ook bij Char, toen ze de zaal in liep, vlakbij ons stond en zich bezig hield met de ouders van een overleden meisje. Dit was gewoon niet nep. Dit was oprecht en mooi. Ze gaf hele mooie readings. Char is nooit op zoek geweest naar bevestiging, wat mij bij Derek erg opviel. Hij was alleen maar aan het bevestigingen, maar bracht boodschappen niet over van de overledenen. Char deed dit wel.
Na een relatief korte pauze ging ze verder met de kaarten die wij ingevuld hadden. De vertaler van het programma, mocht een kaart uitzoeken uit de grote zak waar een ieder zijn persoonlijke boodschap voor Char had opgeschreven. Zij haalde de kaarten er zelf niet uit, ze was bang dat mensen zouden denken dat ze dan wist welke kaart ze zou pakken.
Degenen van de kaarten mochten op het podium komen en kregen een prachtige reading.
Char nam de tijd voor haar gasten en stelde hen gerust en gaf hen warmte als ze dit nodig hadden. Het was zo ontzettend mooi. Ik kwam daar uit nieuwsgierigheid, maar stiekem hoopte ik dat wij ook uitgekozen zouden worden. Ik voor mijn vriendin die haar moeder is verloren en mijn zus voor onze vader. Helaas is dit niet gebeurd, maar het maakte niet uit. Het was een fantastische voorstelling. Ze nam zelfs nog tijd om vragen uit het publiek te beantwoorden en ze heeft iemand een reading gegeven, waarvan de man vermoord is.
Rond half zes werd de voorstelling afgekapt door de productie. Wij hadden het idee dat ze eigenlijk nog niet klaar was. Ze sloot de voorstelling af met een gezamenlijke meditatie, waar ze ons meevoer naar een bank, waar je de vraag kon stellen aan degene waarvoor je gekomen was. Ik ben in mijn gedachten op zoek gegaan naar de moeder van mijn vriendin. Ik heb haar gevraagd om een teken aan mijn vriendin te geven. Helaas kon ik mij niet goed concentreren, dus de meditatie ging een beetje verloren.
Na afloop was er tijd om een boek te laten signeren door Char. Omdat mijn zus een boek mee had genomen van huis, besloot ik foto’s te maken als haar boek werd gesigneerd. Ik kon heel erg dichtbij komen en ik stond met mijn neus voor de boekenverkoop. Het signeren verliep zeer snel en ik besloot nog even snel een willekeurig boek aan te schaffen van Char en die te laten signeren. Nadat ik het boek aan mijn zus had afgegeven met een memootje met mijn naam er in, stond ik met de camera in de aanslag, om een mooie foto van het signeren te maken. Eerst signeerde ze Stella haar boek en vertelde dat dit boek voor “Stella” was. Toen maakte ze mijn boek open en zei; “This is voor Mike?” “Miek!” riep ik haar toe. “Miek”, zei ze. “I’m sorry, it’s my pleasure.” “Thank you” zei ik dankbaar en ik pakte het boek van haar aan. Ze schudde de hand en als twee opgewonden kleuters liepen mijn zus en ik door de foyer. Helemaal in ons element stonden we te lachen en pakten elkaar vast. Wat is dit kicken zeg! Helemaal hoteldebotel liepen we naar de parkeerplaats, waar we de boel nog even bij elkaar geschreeuwd hebben van blijdschap. Vol adrenaline vertrokken we weer naar huis. De terugreis verloop overigens zonder problemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten