Dagboek uit 2000, de ommekeer deel 3

Voorwoord:
Dit is deel 3 op de ommekeer, en is niet echt geschikt voor zwangere vrouwen.

2 september 2000

Het is gebeurd. Gister ben ik onder narcose gecuretteerd. Nu kunnen we het afsluiten. De herfst hangt vandaag in de lucht. Vanaf nu kunnen we opnieuw zwanger worden. Ik weet niet of we de volgende menstruatie afwachten. Ik wil heel graag weer opnieuw zwanger worden. Over vijf weken moet ik terug komen op controle bij de gynaecoloog. Dan horen we waarschijnlijk ook wat er mis was met Cor. Gister voelde ik me prima, gisteravond ik een beetje pijn en vandaag ook. Er hangt een aparte sfeer in de lucht, zoals ik net al schreef, er hangt herfst in de lucht. Herfst maakt mij altijd down. Ik moet in ene denken aan een collega, die haar vader verloor in de herfst. Donkere dagen en een babyboom zijn op komst. Want er zijn een heleboel mensen die dit jaar nog moeten bevallen. Ik hoop dat ik voor deze donkere dagen nog zwanger ben, al is het alleen maar om de depri-dagen door te komen en ik gun het ons zo graag! (De volgende zin zal ik niet plaatsen, dat is privé, maar het komt hier op neer dat ik jarenlang bij een hulpverlener heb gelopen, ivm een aandoening, 2009) Nu willen wij ons geluk bezegelen met een kindje en nu hadden we (alweer) tegenslag in ons leven. Waarom moet alles eerst fout gaan, voordat het (hopelijk) goed gaat. Het maakt je relatie tot elkaar wel sterker en je vriendschappen ook. Zoals Arno en Jacqueline. In mijn ogen de beste vrienden die je maar kunt wensen. Arno is operatiekamer-assistent en hij kwam mij voor de narcose nog even succes wensen. ’s Middags op de kamer kwam hij weer vragen hoe het met me ging. Jacqueline kwam ook nog op de afdeling, maar ik was al naar huis. Dat noem ik echte vriendschap. Irma die met een poesje komt en een hartverwarmende kaart. Mijn buurvrouw die me overal mee naar toe sleept. Wat ben ik blij met al deze vrienden. Ik heb geen zin meer in mijn werk, terwijl ook iedereen daar lief voor mij is. Maar ik wil geen zwaar werk meer, ik wil wat anders. Ik weet het niet meer. Ik wil gewoon opnieuw beginnen.

Wordt (nog steeds) vervolgd, de ellende was nog niet voorbij