Dagboek uit 2000, de ommekeer slot

Voorwoord;
Dit is het laatste deel uit mijn dagboek uit 2000. Nogmaals, dit is niet geheel geschikt voor zwangere vrouwen.

13 september 2000

Het zeuren houdt niet op! Waarom niet? Omdat ik gisteren alweer gecuretteerd ben. Alweer? Ja, alweer!

Donderdagochtend, een week geleden ben ik voor een ochtend te werk gegaan. Ik heb me volop in het werk gestort. Zware kisten gesjouwd. Gevolg, ’s middags begon ik weer te bloeden. Ik dacht dat het kwam door het zware tillen. Ik heb me gelijk weer ziek gemeld. Eerst moest het bloeden over zijn. ’s Avonds heeft Wil, dokter Slikker gebeld. Die zei dat het normaal was en dat ik rust moest houden. Vrijdagochtend kwam het bloed er met bakken uit en ben ik naar de buurvrouw gerend. Die heeft het ziekenhuis gebeld en die adviseerde mij om het in de gaten te houden. ’s Avonds hebben we de dokter weer gebeld want het was weer heftig. Dokter adviseerde mij om het weekend af te wachten en ik moest maandag terug bellen. Het hele weekend stroomde het bloed eruit. Maandag heb ik weer de dokter gebeld en die heeft het ziekenhuis gebeld. Ik kon dinsdag om kwart over acht terecht en ik moest nuchter komen, want misschien moest ik weer gecuretteerd worden. Het gekke is dat ik maandagavond niet meer bloedde. Natuurlijk overkwam mij dit weer.

Dinsdagochtend was dit nog steeds het geval, dus ik dacht dat het wel meeviel. We waren een uur te vroeg, want ik bleek een afspraak om kwart over negen te hebben. Foutje van de dokter. In het ziekenhuis kreeg ik een inwendige echo en daaruit bleek dat er een heel klein restje was achtergebleven. Ik werd weer opgenomen. Dit was om half tien. Om half één werd ik weer in slaap gebracht en ben ik weer gecuretteerd. Ik was snel weer wakker. Ik had flink pijn in mijn doos. Ik heb gegeten en gedronken en ik heb een zetpil gehad, daarna mocht ik lekker naar huis. Wilfred is al die tijd bij me gebleven. Ondanks dat het een hele lange ochtend was. Ik voelde me ’s avonds slechter dan de vorige keer. Ik had pijn, had het snikheet en ik was misselijk. Nu ben ik alleen duizelig.

Jennifer was hier zojuist, die gaat nu op begrafenis van een meisje die verongelukt is. Haar vriendin zat ook in die auto en die ligt zwaargewond in het ziekenhuis. Jennifer is hierdoor erg verdrietig. Wat een ellende allemaal.

Gedicht door mij zelf geschreven;

Twee weken geleden werd ik steeds banger,
Waarom voel ik mij niet meer zwanger?
De tijd zou het leren,
Maar ik begon steeds minder enthousiast te reageren.
Ik was niet meer misselijk, niet meer moe en mijn borsten deden niet meer pijn,
Zou ik niet meer zwanger zijn?
Ik wist ook niet wat zwanger zijn met je lichaam doet.
Misschien voelde ik mij wel gewoon goed.
Toen begon mijn lichaam zich ermee te bemoeien
En ik begon op zondagavond licht te vloeien.
De eerste uitslag was geheel niet rot,
Er was een bloedvaatje kapot.
Ik was opgelucht en blij,
Toen de verloskundige mij dit zei.
Maar het bloeden hield niet op,
En weer stond mijn wereld op zijn kop.
Naar de gynaecoloog dan maar,
Het was geen prettig bezoek aldaar.
Want op de echoscopie de laatste keer,
Klopte het hartje niet meer.
Het kindje van mijn dromen,
Zou niet levend ter wereld komen.
Ik verloor heel veel bloed,
Veel meer dan een normaal mens doet.
In het ziekenhuis ben ik onder narcose geraakt.
Waarna ze mijn baarmoeder hebben schoongemaakt.
Dit is niet de laatste keer dat ik dit zeg,
Maar nu is alles weg.

Naschrift; Toen ik zes weken na de laatste curettage op nacontrole kwam, was ik inmiddels al zwanger van onze dochter. Omdat we niet precies wisten hoelang ik zwanger was, is dit per echo bepaald. De gynaecoloog vond het prima dat ik een “blinde” zwangerschap aan ging. Dit betekend dus dat je niet exact weet wanneer de bevruchting heeft plaatsgevonden. De zwangerschap van onze dochter was zwaar en gevaarlijk met een ziekenhuisopname van vijf weken, maar uiteindelijk kreeg ik na een lange, zware weg er een prachtig meisje voor terug. Dik twee jaar later beviel ik van een zoon.
Toch was de eerste zwangerschap voor mij de allermooiste zwangerschap. Ik voelde me op en top zwanger en ik had het idee dat ik de hele dag liep te stralen. Mijn naasten straalden met ons mee, die eerste keer. Het was zo lekker onbezorgd en dat heb ik een tweede keer niet meer kunnen ervaren.