Voor één keertje fans in de zaal

Als je denkt aan een koor, dan denk je al snel aan een smartlappenkoor. Ik zing ook in een koor, maar dit is geen smartlappenkoor, maar een heus pimpkoor. Mijn spellingscontrole rekent dit woord direct als fout, omdat wij als koor deze benaming zelf verzonnen hebben. Het koor pimpt liedjes op. In het begin pimpten we levensliederen op, maar al snel sloeg het koor een andere weg in. Engelstalige liedjes werden vertaald naar het Nederlands en zo ontstond al snel een prachtig repertoire van oude hits in een nieuw jasje gestoken.

Zo ook het nummer “Zwoegen en Ploegen”. Beter bekent als “Proud Mary” van Ike en Tina Turner. Dit lied gaat echter niet over een oude radarboot, maar over Klaas die Mary laat zien dat er meer is dan alleen maar werken. Aan mij de eer om dit lied solo te zingen met het koor op de achtergrond. Dit na een vraag van mij aan onze koorleider Bert Pfeiffer of dit lied solo werd gezongen. Hij knikte toen enthousiast en vroeg of ik dat mogelijk voor mijn rekening wilde nemen. Ik schrok, want ik wilde het graag, maar of ik dit ook durfde?
Ik heb het lied vaak en langdurig ingestudeerd, zodat ik geen flater zou slaan tegenover het koor. Verder heb ik een keer bij Bert thuis met de microfoon geoefend, ik vond het namelijk doodeng.

De eerste keren bij de repetitie klonk het dan ook behoorlijk onzeker en bibberig. Ik vond het helemaal niets. Maar na een paar keer flink oefenen, werd ik minder onzeker. Ik vertolkte het lied voor de eerste keer tijdens de koopkorenzondag, afgelopen november in Enkhuizen. Ietwat onzeker zong ik dit lied voor een handjevol publiek. Inmiddels zijn we al een paar optredens verder.

Afgelopen donderdag traden wij op voor de bewoners van Leekerweide, een woongroep voor verstandelijk gehandicapten. Na een aantal nummers met het koor gezongen te hebben, werden de koorleden voorgesteld aan Annemiek. Ik dus. Ik werd door Bert naar voren geroepen en hij moedigde mij aan om het publiek te laten dansen en springen. Ik zong het lied en zweepte ondertussen het publiek een beetje op. Ik merkte dat de bewoners het helemaal geweldig vonden. Heel eventjes voelde ik mij als een popster, tussen de fans. Het was een geweldige ervaring. Dit publiek is puur en (ver)oordeelt niet, ze luisteren niet kritisch en genieten van de avond.

Na afloop van het liedje werd ik nog een aantal keer in het zonnetje gezet door een verliefde bewoner. Hij jutte het publiek op door “Annemiek! Annemiek! Annemiek!” te roepen door de microfoon. Verder pakte hij meerdere malen de microfoon om mij op te hemelen.
Je mag best weten dat ik hier behoorlijk verlegen van werd. Temeer omdat we hier met een koor stonden en niet alleen ik. Ik was dan ook blij dat ik tussen mijn vertrouwde koorleden stond.

Na afloop vroeg een zeer verlegen bewoner om een handtekening van Bert en mij. Ik moest lachen, ik dacht dat het een grapje was. Maar de jongen was bloedserieus en zo deelde ik mijn eerste handtekening uit.

Na afloop vertelde ik aan Agnes (ik sta naast haar tijdens het zingen en wij hebben in de loop der jaren een hele goede band opgebouwd) dat dit publiek zo mooi en puur is. Agnes had één goede raad; “Misschien moet je voortaan denken, dat elk publiek bestaat uit gehandicapten, dan zing je een stuk zekerder.” En daar sloeg ze de spijker mee op zijn kop.
Voor één keer had ik echte “Fans in de zaal”.