Wat is nu een jaar?

Alleen mijn gewicht herinnert mij nog aan de tijd van vorig jaar. Het zal zeker aan het lentezonnetje liggen, want het gevoel van vorig jaar komt vandaag langs.
Het gevoel van de koop van dit huis en de verkoop van ons oude huis. Deze tijd bracht een depressie met zich mee, waarvoor ik voor het eerst in mijn leven anti-depressiva moest slikken. Een medicijn dat mij heel ziek maakte, maar uiteindelijk mij weer een goed gevoel gaf. Door de depressie en de medicijnen viel ik bijna zes kilo af, en die kilo’s zijn er in een jaar tijd niet meer bijgekomen. Gelukkig, want ik ben erg blij met dit gewicht en de voorspelde gewichtstoename als bijwerking is nooit bij mij aangekomen.

Inmiddels ben ik sinds een aantal weken eindelijk van de medicatie af. Het is een lange weg geweest, ik heb het zeer rustig moeten afbouwen. Dit komt doordat ik enorme afkickverschijnselen kreeg. Ik ben langer met afbouwen bezig geweest, dan dat ik de maximale dosering heb geslikt. Maar goed, de medicijnen hebben mij door een zware periode heen getrokken en ik schaam mij er niet voor. Het kan iedereen overkomen en ik was één van de ongelukkigen.

Vorig jaar rond deze begon de lente ook al aan de aarde te snuffelen. De knoppen stonden toen ook al in de planten en het zonnetje was, net als vandaag, aangenaam. Juist dit zonnetje bracht mij terug naar vorig jaar. Inmiddels ligt de verjaardag van onze zoon alweer een weekje achter ons. Want die zelfde datum was de datum dat de makelaar ons een bezoekje bracht en ons over de streep trok. Het is deze week een jaar geleden dat we dit huis bezochten en dat ik in de depressie belandde. Piekeren, rusteloosheid, geen eetlust, angstig, alles kwam om de hoek kijken. Toch verwonderlijk dat ik dit zelf herkende en dat de dokter direct ingreep. Zij beloofde mij beterschap en schreef medicatie voor. Temeer omdat alleen zij en mijn mannetje wisten wat de reden was van mijn depressie. Want er zat veel meer achter. De dokter begreep mij.

Ik werd zieker dan ziek van de medicijnen. Twee weken lang overgeven en andere bijwerkingen kwamen om de hoek kijken. Ik wilde met niemand praten. Alleen met mijn huisarts. De lieve aandacht van vrienden en familie, ik had er allemaal geen zin in. Het enige waar ik van genoot, was het wandelingetje naar school. Lekker buiten in de frisse lucht. Toen we dit huis kochten was ik helemaal niet blij, tenminste zo kwam ik over. Ik was wel blij, maar ik had geen zin om het te uiten. Ik had nergens zin in. Ik keek uit naar de middagen, omdat dan de medicijnen meestal aansloegen. In de avonden voelde ik mij top en ik durfde niet te gaan slapen. Gewoon omdat ik wist dat ik mij ’s morgens weer beroerd en depressief zou voelen. Ik was daar echt bang voor.

Gelukkig werd ons oude huis snel verkocht, daar hebben we totaal geen zorgen over gehad. Maar toch was het vreemd toen er een bord in de tuin kwam. Nu was het voor het echie. Tijdens de Pasen en dus tijdens de kermis van Bovenkarspel werd ons huis verkocht. Dit zou betekenen dat wij een maand later in ons nieuwe huis konden klussen. Het ging allemaal zo ontzettend snel en wat waren we hier blij mee.

En toch brengt dit lentezonnetje mij weer even terug naar het klote gevoel. Het lentezonnetje dat de oorzaak was, van de eerste tekenen van onrust en gepieker. Er is toen iets gebeurd, waardoor ik compleet ben ingestort en huilend mijn mannetje opwachtte, totdat hij thuiskwam van zijn werk. Voor dit jaar kom ik tot de conclusie, dat het lentezonnetje mij niet zo blij maakt als dat ik zou willen. Hopelijk zal dit volgend jaar anders zijn, want wat is nu immers een jaar?