stroomstoring

Al dagen ben ik blogloos. Het lukt me niet om iets te verzinnen, maar gisteravond werd ik plotseling verrast door een blog.

Mijn zus en nichtje wipten eventjes aan. Ze hadden wat knuffels en dingetjes mee voor de kinderen. Terwijl we lekker aan het praten waren en ondertussen met de hond aan het stoeien waren, floepte vanuit het niets alle lichten uit. Van het ene op het andere moment was het pikkedonker in ons huis…en bij de buren….en buiten…Het was een rare gewaarwording.

Plotseling besef je hoe afhankelijk je bent van elektriciteit. Want je hebt niets meer. Je hebt geen televisie meer (heel belangrijk voor de kinderen, zucht!), je hebt geen computer meer (best belangrijk voor mij), maar het belangrijkste is dat je geen licht meer hebt, je koelkast doet het niet, je vriezer doet het niet meer, je kunt geen koffie zetten, je kunt helemaal niets!

Als we van de eerste schrik bekomen zijn, ga ik op zoek naar mijn aansteker. “Waar ligt dat stomme ding! Auw! Potverdorie….gevonden!” Dan ga ik op zoek naar kaarsjes. Ik vind nog losse waxinelichtjes en ik heb nog kaarsen staan. Nadat we licht hebben gemaakt, praten we verder alsof er nooit iets gebeurd is. Het lijkt te wennen. Dan realiseer ik mij dat ik niet kan douchen. En dat terwijl ik enorme zin had in een warme douche. Ook de radiatoren worden steeds minder warm, maar daar hebben we weinig erg in.
Onze dochter roept dat dit geschiedenis is. Een beetje ongelukkig kijk ik haar aan en vraag haar wat ze daar nu weer mee bedoeld. Ze verteld mij dat de mensen vroeger geen elektriciteit hadden en dat we nu kunnen leven als mensen van vroeger. Gelukkig ziet zij het nut van de stroomstoring in.

Natuurlijk moet ik weer eens naar de wc, tja het is tijd om de darmen te legen, net als elke avond. Met een kaarsje naar de wc en je billen afvegen in het donker. Ik begin de lol er nu ook een beetje van in te zien. Als mijn zus en mijn nichtje naar huis gaan, valt het ons op dat het eigenlijk helemaal niet zo donker buiten is en dat de maan met een prachtig licht schijnt over de donkere straten. Als we met een kaarsje in ons hand naar de keuken lopen, hebben we trek in koffie. Ik stel voor om water te koken en het water op de ouderwetse manier op te schenken. Ik probeer naarstig het gas aan te steken met onze elektrische ontsteker, want natuurlijk niet lukt. Dom!! Met een aansteker krijg ik het gas wel aan en zet ik een heerlijk kopje koffie. We praten wat onder het genot van het kopje koffie.
Mijn mobiel gaat over en mijn vriendin vraagt mij of we ook in het donker zitten. Zij woont in een dorp verderop en ook zij zit dus zonder stroom. We praten gezellig, totdat plotseling de verbinding wordt verbroken. Achteraf blijkt dat haar batterij leeg was en tja…die kun je dan niet opladen natuurlijk.

De kinderen kijken een filmpje op de portable DVD-speler. Daar was de batterij nog niet leeg van. Maar als die ook leeg is, zitten we met zijn vieren op de bank. We praten gezellig als vanuit het niets alles weer aanfloept. Op de televisie verschijnt weer de kinderzender. Opgelucht dat het voorbij is, kijk ik naar Wil. Die verteld mij, dat hij het jammer vindt dat het weer voorbij is. Hij vond het best gezellig. Het had inderdaad ook wel iets, maar ik was blij dat ik eindelijk kon douchen. Wat een verwend nest ben ik ook, hè.