mijn verhaal

Ik loop zojuist buiten als een auto het erf oprijdt. Als de auto is geparkeerd, stapt er een gezin uit, bestaande uit een vader, een moeder en twee kinderen. Vol enthousiasme begroet ik de mensen. Ik ken ze niet, maar ze zien er vriendelijk genoeg uit om ze liefdevol te begroeten. Het gezin begroet mij enthousiast terug. De vrouw des huizes, die toevallig ook buiten staat, begroet ook het gezin. Ze vraagt het gezin om haar en mij te volgen. Als ik om kijk, zie ik de kinderen hun ogen uitkijken over de grootte van onze boerderij.

In de woonkamer aangekomen krijgt het gezin een kop koffie met een koek. Er wordt wat over en weer gepraat en plotseling komt het gezin overeind en loopt de deur uit. Ik blijf verbouwereerd achter. Ik snap er helemaal niets van. Als het gezin na tien minuten weer terug komt, begroet ik ze nogmaals vriendelijk. Ik moet ze toch een beetje paaien. Ik zie de kinderen enthousiast naar hun ouders kijken en ze kijken naar mij. Ze zeggen iets tegen mij, maar ik versta er helemaal niets van.

Dan krijg ik de vraag om het gezin te volgen naar de auto. Ik kijk verschrikt naar het grote ding en besluit spontaan geen stap meer te zetten. Mij krijg je dat ding niet in! De moeder wil er echter niets van weten en tilt mij in de auto. Ik ben doodsbang en kruip in de moeder, terwijl de rest van het gezin in de auto stapt. Ik tril en wil huilen, maar het lukt mij niet.
Als de auto start ben ik nog banger en ik kruip nog meer in de moeder. De rit duurt ontzettend lang en ik voel mij niet echt goed, ik begin te hoesten.

Het lijkt wel eeuwen te duren voordat we eindelijk stoppen in een vreemde straat. De moeder stapt uit en ik stap ook uit. Gezamenlijk lopen we over straat, allebei wat onwennig.
We stoppen uiteindelijk bij een voor mij totaal onbekend huis. Terwijl de moeder naar binnen stapt, blijf ik halsstarrig buiten staan. Ik ga echt niet naar binnen! De moeder tilt mij op en ik schrik op van een paar blazende beesten op vier pootjes en een dikke staart. Eigenlijk vind ik dit wel grappig en ik ga op onderzoek uit. Als ik bij één van de twee beesten aankom, krijg ik een enorme klap op mijn weledele reukorgaan. Ik roep het uit van de angst, wat een rotbeest zeg! Ik besluit spontaan om mij niet meer te vertonen bij dat beest. Die is eng!
De vader vraagt of ik wat wil eten en ik krijg een bordje eten en wat drinken. Nou, dat lust ik wel. Na het eten kruip ik gezellig op de bank bij de vader, moeder en de kinderen. Ik voel me hier al helemaal thuis. Wie ik ben? Loekie natuurlijk!