Vroeger ben ik meerdere malen door een hond gebeten. Het waren honden die er meestal niet lief uitzagen en die kennelijk mijn angst voor honden aanvoelden. Eén keer ben ik in mijn bovenbeen gebeten en één keer in mijn hand. Dit zorgde voor een antipathie tegen honden.
Toen ik echter een jaar of veertien was, kreeg mijn moeder een vriend, mét een dalmatiër. Ik werd gek op het beestje, het was echt een goedzak. Toen deze relatie uitging, kreeg ik rond mijn zestiende een pup van mijn moeder. Een klein fries stabijtje. Het hondje was erg druk, maar superlief. Helaas sloopte de hond veel en plaste hij vaak van vreugde. Als wij weggingen, moest de hond dan ook verplicht in de keuken verblijven, met de deurklink omhoog, anders zou hij de boel slopen. En daar ging het mis….Jody (zo heette hij) had een halsbandje om in huis. Toen wij op een dag weg waren is hij gaan springen tegen de deur en is hij met zijn halsband om de deurklink geraakt. Tegen de tijd dat wij thuis waren, was hij al gestikt. Ik kan je vertellen, het is niet fijn om een negen maanden jonge hond aan de deurklink te zien hangen. Ik heb hem nog mond op snuitbeademing gegeven en de dierenarts heeft getracht hem te reanimeren. Helaas was hij al overleden. Omdat mijn moeder het verschrikkelijk vond voor mij, besloot ze een hondje te kopen bij een handelaar. De pup was echter heel erg ziek, het krioelde binnenin het beestje van de wormen. Hij stierf binnen twee weken. Ter vergoeding kreeg mijn moeder een nieuwe pup mee. Helaas was dit beestje ook ziek, maar na een aantal dagen aan het infuus te hebben gelegen, knapte het beestje op. We waren dolblij. Maar het beestje vertoonde dominant gedrag naar mij toe. Hij gromde en liet regelmatig zijn tanden aan mij zien. Ik werd er bang van. Sindsdien heb ik gezworen om nooit meer aan een hond te beginnen. Ik haatte honden.
Maar iemand die het hardst schreeuwt….
Een tijd geleden begon ik in te zien, dat niet elke hond per definitie een kolere hond is. Ik leerde binnen het afgelopen jaar meerdere lieve honden kennen en wat mij opviel was dat ze echt je maatje kunnen worden. Een kat, waar ik overigens ook dol op ben, is meer een egoïstisch dier. Hij bepaald zelf of hij op schoot bij je komt en wanneer hij van je schoot afspringt. Als hij honger heeft, loopt hij voor je voeten en miauwt hij. Als hij naar buiten wil, rent hij voor je uit naar de achterdeur en kijkt je hoopvol aan. Je weet dan dat hij naar buiten wil. Maar een hond beschouwt jou, mits je het getroffen hebt, als een echt maatje. Hij volgt je en waakt over jou en je gezin. Ik leerde dat honden ook lief kunnen zijn en dat je ze kunt knuffelen en dat je daar liefde voor terug krijgt. Maar nadelen zijn er ook. Een hond moet meerdere malen per dag uitgelaten worden en tijdens een vakantie zul je onderdak moeten zoeken voor het beestje. Stiekem, zonder het te vertellen thuis, begon ik mij in de hond te verdiepen. Ik ging honden observeren en durfde ze zelfs te aaien. Het kriebelde enorm om een eigen hond aan te schaffen, maar ik durfde het thuis niet bespreekbaar te maken. Onze zoon was panisch voor honden en dat hield mij ook tegen. Maar ook hij leerde dat niet iedere hond een mens pijn wil doen. Hij begon ook het plezier van de hond in te zien.
Afgelopen zaterdag heb ik eindelijk aan Wilfred verteld, wat mij zo bezig hield. Wilfred had er moeite mee, omdat hij honden heel erg leuk vindt. Hij trachtte zich te verzetten tegen zijn eigen gevoelens. Hij had er zichtbaar moeite mee. Hij wilde graag, maar ook weer niet. Maar sinds de verhuizing is er plaats voor een hondje en onze kinderen zijn ook de kleinste niet meer. Als ik naar buiten keek de afgelopen weken, dan had ik behoefte aan een wandeling. Maar in mijn eentje had ik daar geen zin in. Ik bleef steeds vaker binnen hangen als de kinderen naar school waren en zat dan wat te computeren. Ik wilde naar buiten en dan het liefst met een vriendje.
Samen gingen we zoeken op internet naar een jonge hond, maar geen pup. Een pup is te bewerkelijk en daar hebben we de tijd en het geduld niet voor. Ik zocht alle asiels op internet af, maar kon het niet vinden. Toen ben ik gaan spitten op Marktplaats.nl. Iets wat tegen mijn gevoel in druist, want je weet niet wat je aantreft. Dus keek ik kritisch naar de advertenties. Er stond veel op, van Spaanse straathonden tot nesten puppies. Totdat ik op een advertentie stuitte uit het zuiden van het land met een foto van een wel heel erg leuk hondje. Op één van de foto’s hield een kind het hondje vast. Er werd een goed huis gezocht voor een jonge hond van vijf maanden jong.
Gister rond één uur hebben we naar de mensen gebeld met de vraag of we de hond mochten bekijken en eventueel mee konden nemen. Dit was prima. Ongeorganiseerd reden we naar het zuiden van het land. Twee en een half uur hebben we in de auto gezeten, voordat we het boerenerf van de eigenaren opreden. De bewoners hadden een varkensboerderij, paarden en een hondenkennel. Honden fokken was een hobby. Toen we de auto uitstapten werd “ons” hondje zojuist uitgelaten. We stapten uit en werden vriendelijk begroet door Loekie. Want zo heet hij. We volgden de bewoners en Loekie mee naar binnen en kregen informatie over de hond. Hij was al eens geplaatst geweest, maar weer terug op zijn geboorteplek. Zijn vorige eigenaresse kon door ziekte niet meer voor hem zorgen. De papa, mama en oma van Loekie woonden nog op de boerderij. We keken naar Loekie en we keken elkaar aan. We besloten om Loekie mee te nemen naar het westen van het land. Van de boer kochten we nog een grote zak voer en we kregen een hondenriem ter beschikking. We voelden ons een beetje dom, omdat we onvoorbereid op een hondje helemaal naar het zuiden waren gereden. Het werd een lange rit terug naar huis, omdat Loekie doodsbenauwd was in de auto. Kennelijk heeft hij niet vaak in een auto gezeten. Eenmaal thuisgekomen klaarde hij weer op in het vrolijke lieve hondje, dat we hadden ontmoet. De katten waren minder gecharmeerd van Loekie en binnen een minuut had hij de eerste haal op zijn neusje al te pakken. De toon was gezet. Wij waren eerst! Bij een vriendin werd een bench opgehaald en bij mijn zus nog een gloednieuwe hondenriem. En zo konden we beginnen aan onze opvoeding van ons nieuwe huisgenootje. Loekie heeft nog moeite om alleen gelaten te worden en toen wij vermoeid naar bed gingen piepte en jankte hij tien minuten lang, totdat hij zich blijkbaar overgaf en rustig werd. De gehele nacht heeft hij geslapen, maar toen Wilfred hem vanmorgen terugplaatste in de bench voordat hij naar zijn werk ging, begon hij weer te blaffen en te piepen. Het is wennen voor ons, maar ook voor Loekie. Maar we houden nu al van hem. Dus als je mij ziet lopen met Loekie. Veroordeel mij dan niet, het is geen bevlieging maar een weldoordachte overweging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten