de gekleurde man

Ik lig in een diepe slaap als ik rond drie uur in de nacht een melding binnen krijg van mijn contactpersoon. “Melden headquarters” staat er op mijn pieper. Ik sluip uit bed en sluip naar beneden. Ik pak mijn mobiel en bevestig dat ik de oproep heb ontvangen. Ik sluip naar de kelder, waar mijn speciale uniform hangt met bijpassende stevige schoenen.
Als ik buiten kom, loop ik in plaats van naar mijn auto, naar één van de garageboxen hier in de straat. Ik open het slot van de garage en daar staat mijn voertuig. Een supersnelle, hybride auto met snufjes waar de Knightrider nog een puntje aan kan zuigen. Ik blaas wat stof van de auto en stap in. Ik activeer de code en de auto voert een irisscan uit. De auto groet mij; “Goedenacht special agent Miek, welkom terug.” Ik antwoord terug; “Goedenacht Jerry, jij ook.”

De auto start en de computerschermen beginnen te zoemen. Via een GPS-signaal krijgt Jerry de coördinaten door. Ik hoef niet de auto te besturen, de auto rijdt zelf naar de bestemming. Terwijl Jerry over de weg zoeft, lees ik de opdracht op het computerscherm; Er is een gekleurde man gesignaleerd, die beweerd de wereld te zullen redden. Ik begrijp niet helemaal wat er bedoeld wordt met te term “gekleurde man” en vraag mij af wat er mee bedoeld wordt. Is het een man die zich geschminkt heeft? Of is het iemand die zich voordoet als clown? Ik begrijp het niet helemaal.

Als ik naar buiten kijk, zie ik dat we niet meer rijden maar vliegen. Ik vraag Jerry waar hij naar toe vliegt. “Washington” antwoordt Jerry. “Washington” antwoord ik verbaast. Het zet me aan het denken, maar ik kom er niet uit. Wat moet ik met een gekleurde man in Washington? Hebben ze in Amerika geen speciale eenheden? Als Jerry uiteindelijk vaart mindert, komen we uit op een heel groot plein, waar miljoenen mensen zich verzameld hebben. Allen zijn ze blij, ze schreeuwen van blijdschap en ze huilen van geluk. “Obama! Obama!! Roepen ze in koor. Jerry laat zich voorzichtig en met precisie zakken achter een groot podium.

Ik stap uit en wordt verwelkomd door leden van de speciale eenheid. In het geheim word ik voorzichtig aan de arm geleid richting een grote groep mensen, die er gevaarlijk uitzien. Grote, sterke mannen in pakken met oortjes is. Ik vraag aan mijn collega of de gekleurde man zo gevaarlijk is, dat iedereen is opgetrommeld. De collega begint te lachen en duwt mij naar voren. “Special Agent Miek, dit is de gekleurde man.”

Ik kijk omhoog en een donkere, slanke, aantrekkelijke man met scherpe gelaatstrekken kijkt mij lachend aan met een brede glimlach die mij doet smelten in mijn pak. “Dit kan toch geen gevaarlijke man zijn?” schiet het door mijn hoofd. De man komt mij ook behoorlijk bekend voor, maar ik kan hem niet plaatsen. De man kijkt mij vriendelijk aan met zijn donkere ogen en steekt zijn hand naar mij uit. “Hi Miek, Barack Obama is mijn naam, de nieuwe president van de Verenigde Staten.” Terwijl ik zijn hand nog steeds vasthoud, voelen mijn knieën als pudding en begin ik te stamelen. “U bent de gekleurde man, U bent de eerste gekleurde president van de Verenigde Staten!” Barak begint te lachen en antwoordt; “Ja, ik weet het, grappig hè?” Ik giechel nog wat als plotseling alles om mij heen verdwijnt, de hand van de president verdwijnt uit mijn hand en als ik mijn ogen open doe, sta ik buiten in mijn pyjama op mijn pantoffeltjes voor een garagebox aan het slot te rommelen. Rood geworden van de kou en van schaamte ren ik door de achterdeur naar binnen en draai deze op slot. Als ik weer in mijn bedje kruip, vraag ik mij het volgende af; “Zouden we met zijn allen kunnen zorgen dat de wereld weer een beetje beter wordt? En voordat ik in slaap val hoor ik….”Yes, we can!!!”