Wie ben ik?

Wie ben ik nu eigenlijk? Wat voor beeld hebben mensen van mij? Wat voor beeld heb jij van mij?

Als ik mijn karakter zelf mag beschrijven dan beschrijf ik mezelf als een warm mens, maar die snel van slag is als het niet loopt zoals het lopen moet. Ik ben een pias, een clown en houd van grapjes maken. Ik houd van actie en reactie op een positieve manier. Ik neem graag mensen op een leuke, soms sarcastische manier in de maling, zonder deze proberen te kwetsen.

Ik ben onzeker, ben snel bang om verkeerd over te komen op mensen.
Ik baal soms, omdat men mij niet ziet zoals ik echt ben en mij veroordelen.
Ik kom zeker over op mensen, maar helaas ben ik dit niet. En ergens ben ik blij dat ik niet zeker ben, maar het maakt mij kwetsbaar. Ik kom naar buiten niet over hoe ik van binnen kan zijn. Ik kan mij vanbinnen helemaal opvreten.

In mijn hoofd zit een molen, die soms overuren maakt en te snel gaat draaien, totdat de “doemscenario’s” opduiken. Ik kan dan niet meer helder denken en maak mij soms gek met gedachtes en angsten, die er per definitie helemaal niet hoeven te zijn. Omdat ik weet dat dit kan leiden tot een depressie, probeer ik die molen zelf af te remmen. Ik ben sinds twee maanden van de anti depressiva af en ik wil dit zo houden.

Ik kan niet tegen enorme druktes in bijvoorbeeld een supermarkt. Ik raak dan in paniek en dan moet ik echt weg. Ik heb geen geduld en kan mij opwinden in het verkeer of weer in die supermarkt, waar ik natuurlijk altijd in de verkeerde rij ga staan.

Ik kan ook heel onaardig over mensen denken. Maar meestal is die kennis gegrond. Mensen die graag met populaire mensen meelopen, kan ik niet waarderen. Zij durven geen eigen mening te ontwikkelen, terwijl ze zonder de ander zoveel leuker zijn.
Ik ben geen meeloper, maar helaas durf ik niet altijd mijn mening te geven. Ik zou het graag willen, maar ik weet dat ik het van sommige personen nooit zal winnen, dus houd ik de mening voor me. Met als gevolg dat het gaat broeien in mijn hoofd en het mee gaat draaien in de molen. Gelukkig kan ik bij een aantal mensen die molen laten afremmen, door er over te praten, zonder veroordeeld te worden. Ik probeer positief te denken en te blijven, al valt het niet altijd mee. Ik heb soms moeite met bepaalde mensen en ga ze liever uit de weg, dan dat ik ze op zoek. Ik praat er dan ook liever niet mee, zo bescherm ik mijzelf.

Toch kom ik voor mijn gevoel op het eerste gezicht heel anders over, dan dat mijn werkelijke karakter is. Het is ook eigenlijk niet vreemd. Jarenlang was ik niet populair op school en de middelbare school is voor mij één groot drama geweest. Ik kleedde mij als een jongen, ik wilde een jongen zijn en droeg mijn haar als een jongen. Ik was helemaal in de war en mezelf kwijt. Sinds een aantal jaar voel ik mij vrouw. Ik kleed mij vrouwelijk en draag mijn haar vrouwelijk. Hierdoor voel ik mij meer zeker dan tien jaar geleden, maar achter dit masker zit nog altijd een onzeker wijfie die zich af en toe behoorlijk druk en zenuwachtig kan maken om bepaalde situaties. Het is voor mij dan ook nog behoorlijk wennen dat mensen mij soms best aardig kunnen vinden. Klinkt vreemd hè? Kun je het nog volgen?