Afspraken

Nooit eerder had ik zoveel afspraken op de kalender staan voor het ziekenhuis als dit jaar. Allemaal mogen we bij een specialist verschijnen, Wilfred en ik zelfs bij meerdere artsen. En Romy en Luke bij de kinderarts. Buiten het ziekenhuis staan er ook nog allemaal afspraken bij andere instanties, zoals voor Luke bij het GGZ om hem te laten testen. We willen graag weten wat hij nu precies mankeert. Hij heeft een etiketje nodig om deuren te laten openen bij instanties. Zolang er geen etiketje op zit, blijven de deuren gesloten. Maar voor ons zelf zou het ook een hoop duidelijkheid geven. Dan kunnen wij precies vertellen wat hij mankeert.
Verder zijn onze kinderen een graag geziene gast bij de kindertandarts, waar ze zich elke drie maanden mogen melden in verband met een aandoening op hun tandjes en kiesjes. En mama gaat wel met ze mee, net als de bezoekjes aan het ziekenhuis.

Vandaag was ik met Romy bij de kinderarts omdat haar bloedsuikers een aantal weken geleden niet in orde waren. Gelukkig geen suikerziekte, maar wat dan wel? Daar wordt nu een metaboolonderzoek voor gedaan. Ze zou een stofje kunnen missen in haar lichaam, dat mogelijk de klachten veroorzaakt na inspanning. Binnen twee weken is er nu drie keer bloed afgenomen bij ons meisje en ik kan je vertellen dat dit geen pretje is.

Omdat ik vandaag in het ziekenhuis was met Romy, ben ik gelijk even langs neurologie gewipt om een afspraak voor mijzelf te maken, in verband met het Carpaal Tunnel Syndroom in mijn elleboog. Voor de derde keer binnen drie jaar zullen mijn zenuwen worden doorgemeten. Er moet nu echt iets aan gedaan worden, geen uistel meer. Vorig jaar is er al een operatie aangeboden, maar dit heb ik afgezegd. Mijn beide handen zijn al geopereerd, maar mijn linkerelleboog werkt niet naar behoren. Zenuwen beknellen de doorgang naar mijn pink en ringvinger, waardoor ik geklauwde vingers heb. Verder doet deze elleboog pijn en ik kan deze niet naar behoren strekken en buigen. Nog langer rekken zou blijvende schade kunnen veroorzaken, er moet iets aan gedaan worden. Bij thuiskomst zag ik dat ik op de dag van de afspraak ook al een afspraak voor Romy heb staan bij de kinderarts, maar dan in de middag. Hoe bedoel je, mijn kalender staat vol?

En dan het verhaal van de Mirena-spiraal. Een beetje een intiem onderwerp, maar ik ben er vrij open over. Dit spiraal heb ik al vijf jaar en werkt prima bij mij, zowel als anti-conceptie als het feit dat ik in al deze jaren niet meer ongesteld ben geweest. Maar het spiraal moet verwijderd worden, maar dit gaat niet lukken. De dokter kan het geval niet vinden! Het is geplaatst, maar na vijf jaar zijn de draadjes zoek. Dus loop ik nog met het kreng, terwijl ik zo blij was dat het geval verwijderd zou worden. Nu moet ik hiervoor naar de gynaecoloog. Deze zal door middel van een echo op zoek gaan naar de Mirena en deze eventueel onder narcose verwijderen. Heb ik dat?

Mijn kalender staat dus vol afspraakjes voor onszelf en de kinderen en allemaal met betrekking tot onze gezondheid. Ach, zo heb je niets en zo heb je alles. Maar of ik dit nu prettig vind? Nee, want er zal toch iemand mee moeten met de kinderen en ja, dat blijkt toch altijd de mama te zijn, want zij is het meeste thuis. Papa’s moeten werken en halen onschuldig hun schouders op. Ik begrijp het wel, papa kan er ook niets aan doen, maar vermoeiend is het wel.