De tijdgeest

Nee, een meisje kan ze zichzelf niet meer noemen. Een jongedame ook niet. De jongedame is nu een mevrouw, die met U wordt aangesproken door jongens en meiden van 17 á 18 jaar.
In haar beleving lijkt het nog niet eens zo lang geleden dat ze zelf zo jong was. Sprak zij mensen van de leeftijd van wat zij nu is, ook aan met U? Zag zij vroeger deze mensen ook als oude lullen? Ze denkt terug en weet het antwoord al. Ja, als zij in de kroeg kwam en oudere mensen stonden er een biertje te drinken, dan vroeg zij zich af wat die oude lullen in de kroeg deden, want zij waren dat in haar ogen.

Ze gaat voor de spiegel staan en bekijkt kritisch haar lichaam. Een rimpeltje meer in het gezicht, maar het mag er nog best zijn. De ogen stralen nog, maar haar haren hebben de glans verloren. Er zit zelfs geen kleur meer in. De donkere haarbos is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor grijs/witte flanken, met een overgang van “blond uit een potje”. Het grijze staat best wijs, maar nu nog even niet. Het ontbreekt haar een beetje aan de zin om haar haren voor de zoveelste keer te kleuren. Ze draagt het wat langer, zodat de blonde haren over het grijze heen vallen. Best wel slim bedacht.

Dan daalt ze af in de spiegel kijkend naar haar borsten en daar valt haar kritische oog op een stel slappe dingen. Ze straft deze gedachte af, door haar gerust te stellen dat zij niet de enige is en dat er dames zijn die het veel erger hebben. Bovendien zijn er mooie BH’s te verkrijgen, die de boel een beetje liften.

Dan is haar buik aan de beurt. En als ze hier naar kijkt, wordt ze verdrietig. Wat eens een mooie sixpack was is nu veranderd in een krater met daaronder een verkeerd afgemaakt litteken. De buik staat bol van de striae en haar navel is door het extra vel, bijna niet te vinden. Vol afschuw kijkt ze er naar, maar weet ook dat het enige wat haar buik weer mooi kan maken, een bezoekje aan de plastisch chirurg is, anders komt dit nooit meer goed. Ze laat zich er niet van houden om geen bikini te dragen, maar wat voelt ze zich ongelukkig met de buik.

Ze daalt nog verder af voor de spiegel en de billen zijn aan de beurt. Ook deze zijn de dupe geworden van striae. In haar ogen ziet zij een gigantische bilpartij, maar ze weet ook dat dit best meevalt in een broek, want zo flink is het lichaam niet meer. Ze kan zich best bij haar bilpartij neerleggen. Bovendien zijn ze slecht te zien in de spiegel.

Ze kijkt nog even terug naar boven en bewondert haar armen en schouders. Vol trots kijkt ze hier naar, want haar armen en schouders mogen er in haar ogen best zijn. Bruin gekleurd en vol bescheiden spieren. Dan volgen de boven- en de onderbenen. Gelukkig voelt zij zich ook blij met haar benen, niets op aan te merken. Niet te slank, niet te dik en een beetje gespierd.

De geest des tijds heeft flink zijn best gedaan om te verouderen. Het hoort bij het leven om ouder te worden en daardoor een minder mooi lichaam te krijgen. De tijdgeest heeft gewonnen en zal altijd winnen. Je kunt er niets aan doen en je zult het moeten accepteren, zoals je partner jouw lichaam ook accepteert…..