Koninginnedag 2009

Het is 30 april 2009. Het ziet er naar uit, dat het een prachtige zonnige dag wordt. Wij besluiten niet om aan de oranje-gekte mee te doen, maar om Koninginnedag op het strand te vieren. Gewoon om lekker te genieten van de lentezon op het strand van het prachtige dorp Callantsoog. We genieten van de zonnige rit naar het Noordzeestrand als om twaalf uur het journaal op de radio begint. Met een half oor luister ik naar Arend Langeberg, die de nieuwsberichten voorleest. Hij verteld dat de Koninklijke familie geniet van de optocht door Apeldoorn en dat de 100-ste geboortedag van Juliana gevierd wordt. Ik glimlach als ik dit hoor, dit blijft een prachtige traditie. Totdat Arend kennelijk een kladje onder zijn neus geschoven krijgt. Hij verteld dat er iets “geks” gebeurd is tijdens het bezoek van de Koninklijke familie. Een zwarte Suzuki Swift is door de menigte heengereden en heeft een monument geraakt. Verbaast kijk ik Wilfred en vraag me af wat er precies gebeurd is. Arend verteld dat de beelden van het gebeuren live op televisie te zien is geweest. Heel even baal ik dat ik geen televisie kan kijken en dat ik in de auto zit. Maar op de radio worden we prima op de hoogte gehouden en horen we wat er ongeveer gebeurd is. We horen al snel dat er witte lakens over aangereden personen heen zijn gelegd. Dat is geen goed teken.

We rijden naar het strand en we genieten van een heerlijke zonnige dag aan het strand. In mijn achterhoofd blijf ik wel aan de gebeurtenissen denken, maar kan er verder niet veel mee. Als we rond half vijf weer in de auto stappen, wordt de ernst van de situatie ons wel duidelijk. Er zijn inmiddels vier mensen overleden en de dader die dit veroorzaakt heeft ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Wellicht zal hij het niet kunnen navertellen. Bij thuiskomst druk ik direct de televisie aan. Al snel worden de beelden uitgezonden van de zwarte auto die dwars door het publiek heen rijdt en vervolgens tegen het monument aan klapt.

Vol verbijstering en aandacht kijk ik naar de televisie. Als Koningin Beatrix haar medeleven betuigt krijg ik een knoop in mijn buik. Dit doet meer met mij, dan ik zelf had verwacht. Ik krijg medelijden met de Koningin, die dit samen met haar familie, van dichtbij heeft moeten aanschouwen. Wat een prachtig feest had moeten worden, is ook voor de familie afgelopen in een waar drama. En dan de mensen die aangereden zijn, het publiek, de mensen die voor de televisie zaten om dit prachtige feest te mogen aanschouwen. Ik krijg medelijden met een ieder die dit heeft gezien. De man die dit alles veroorzaakt heeft, mag zich een ware klootzak noemen. Hij heeft een feest verziekt, dat zo leuk is begonnen. Dood en verderf heeft hij gezaaid. Ik kijk nog wat televisie en besluit dan om even afstand te nemen van deze gebeurtenissen, maar ik kan het niet van mij afzetten. Ik ben diep onder de indruk.

’s Avonds probeer ik de programma’s te volgen die over het incident gaan. Ik wil op de hoogte blijven. Ik ben er stil van. ’s Avonds in bed ben ik er nog mee bezig. Ik kan het niet van mij afzetten en het draait mee in mijn molentje. Als ik vrijdag ga werken, ben ik er nog mee bezig. Het blijft me bezig houden en dat is duidelijk merkbaar aan mijn humeur, samen met andere omstandigheden die mij op deze vrijdag bezig houden. Het zorgt voor een raar gevoel en kan er met niemand over praten, temeer omdat ik toevalligerwijs alleen kom te werken. Meestal heb ik hier niet zoveel moeite mee, maar deze keer voel ik mij heel erg alleen en verdrietig.

Later op de dag wordt bekent dat de dader het niet heeft overleefd en ik word inwendig boos. “Jammer”, schiet er door mijn hoofd. Is het een gezonde gedachte? Ik denk het wel. Ik denk zelfs dat drie kwart van de bevolking het met mij eens is. Tot de dag van vandaag blijft het mij bezighouden. Ik kan het niet van mij afzetten. Koninginnedag zal nooit meer hetzelfde worden…..