een nieuwe school

Ondanks dat ik er best wel naar uit keek, hoe het zou gaan verlopen, moest ik vanmorgen erg slikken. Mijn zoon had er best zin in. Vanmorgen bij het opstaan was dit het eerste wat hij vroeg; "Ga ik vandaag naar mijn nieuwe school?" Hij had er veel zin in.

Nadat we mijn dochter naar haar vertrouwde klas hadden gebracht, verliet ik de school met mijn zoon en verbaasde ouders achter ons latend. "Moet hij niet naar school?" was de vraag. "Ik ga vandaag naar mijn nieuwe school!" antwoordde het mannetje trots. Langzaam fietste ik naar 't Palet, ik wilde namelijk niet te vroeg aanwezig zijn. Nadat ik mijn fiets had geparkeerd, liep ik samen met mijn kleine mannetje naar de ingang, waar we opgewacht werden door één van de leerkrachten die ons vertelde dat we alvast naar binnen mochten. Gedesorienteerd liep ik door de school. Waar is die klas nu? Gelukkig werd ik te hulp geschoten door een dame die ons naar de "Roodborstjes" bracht. Eén van de onderwijsassistentes wachtte ons op en vertelde mijn zoon dat hij zijn jasje mocht ophangen, zijn schoenen uit mocht trekken en liet hem zien waar hij zijn eten en drinken mocht neerzetten. Op het moment dat wij de klas inliepen moest ik slikken, ik vond het niet leuk meer. Geen vertrouwde gezichten, maar onbekende ouders en kinderen. Een aantal ouders kwam mij lichtelijk bekend voor, maar ik voelde mij een beetje een vreemde eend in de bijt.

Mijn zoon nam plaats aan een tafeltje, terwijl ik mijn tranen probeerde te bedwingen. Mijn zoon zijn nieuwe leerkracht nam even de tijd om zich aan hem voor te stellen en een klein praatje met hem te maken, terwijl ik toekeek. Mijn zoon had meer aandacht voor het speelgoed, dan voor de juf en keek haar niet goed aan. "Kijk mij eens aan?" vroeg de juf aan hem. Even keek hij haar aan, maar ging weer verder met zijn spel. "Kom op mannetje, dat kan je beter," schoot het door mijn hoofd, maar ik bemoeide mij er niet mee.

Ik bleef bij hem zitten, terwijl ik de andere ouders en kinderen bestudeerde. Meerdere ouders bleken moeite te hebben om het vertrouwde los te laten en aan totaal iets nieuws te beginnen. Na twintig minuten werden de ouders verzocht om het klaslokaaltje te verlaten en eventueel een kopje koffie te drinken in de aula. Ik gaf mijn zoon een kus en hij maakte het mij gelukkig niet moeilijk, hij had het al prima naar zijn zin.

In de aula nam ik uit beleefdheid een kopje koffie en daar raakte ik aan de praat met één van de papa's. Ik kende de papa van gezicht, maar hij kende mij niet. Zijn zoon komt ook van de Molenwiek af. We hadden toch behoorlijk wat raakvlakken toen we begonnen te vertellen over het hoe en wat op de oude school. Maar waren ook allebei van mening dat dit de juiste plek is voor onze kinderen.

Waar ik wel moeite mee heb is dat er ook kinderen met gedragsproblemen in de klas zitten, terwijl mijn zoon een ontwikkelingsachterstand heeft en geen problemen in zijn gedrag heeft. Hij is zelfs té sociaal. Mijn angst is dat hij gedrag gaat kopieren of dat hij juist het mikpunt is van pesterijen daar. Maar ik besef ook goed dat de kinderen met die problemen juist daar zijn gekomen om het gedrag aan banden te leggen.

Rond tien over negen gluurde ik stiekem het klaslokaal in en zag mijn zoon netjes in de kring zitten. Het was goed zo en met een steen in mijn maag stapte ik op mijn fiets naar huis. Nu is het nog een ochtendje, maar na de vakantie heb ik mijn mannetje onder de middag niet meer thuis en dat zal best even slikken worden......