afscheid

Zijn gymtasje en het bewijs van uitschrijving nekte mij. Daar kwamen ze hoor, de welbekende tranen. Vanmorgen stond ik voor de laatste keer op mijn zoon te wachten bij de dependance en zojuist bracht ik hem voor laatste keer naar zijn klas, waar hij over anderhalf uur uitgeveegd zal worden. Ik zal er niet bij zijn, ik heb een afspraak in het ziekenhuis, maar gelukkig zal zijn vader bij de uitbezeming zijn. Achteraf gezien weet ik dat ik het toch niet droog had gehouden, maar aan de andere kant is het toch een gebeurtenis waar ik graag als ouder bij had willen zijn.

Terwijl ik naar huis wandelde, probeerde ik de tranen tegen te houden, maar uiteindelijk besloot ik dat ik mijn tranen best mocht laten zien. En zo huilde ik op weg naar huis, tranen met tuiten. Oh, wat had ik graag een schouder gehad om op uit te huilen, maar die had ik niet. Dus zoek ik troost bij mijn hyves, waar ik altijd mijn welbekende blogs kwijt kan om mijn gevoelens weg te schrijven.

Bij mijn dochter in de klas was het ook een kale bedoening en zelfs daar moest ik voor een momentje even slikken. Zij heeft afgelopen jaar, drie hele lieve juffen gehad, die mij alledrie aan het hart liggen. Voor mijn dochter is het tijd om naar groep 5 te gaan, zij wordt na de vakantie een bovenbouwer. Toch wil ik via deze weg juf Judith, juf Sandra en met toch een speciaal plekje in mijn hart, juf Marijke bedanken voor het leuke jaar dat jullie onze dochter bezorgd hebben. Jullie zijn toppers!

Nog een paar uur en dan is het vakantie en genieten zullen we! Want na de vakantie staan ons nieuwe uitdagingen te wachten....