Dag Nico en Tine

Een paar jaar geleden schreef ik over Nico en Tine. Dit stel heeft de neiging om elke dag zo’n vijftien keer langs te komen. Eigenlijk zijn Nico en Tine al mijn hele leven bij mij in de buurt, maar de laatste vijftien jaar kwamen ze dagelijks langs met uitzondering van het jaar 2000, 2001 en 2004, toen kon ik het kleffe stel uit de buurt houden. Maar uiteindelijk kwamen ze toch weer langs. Vanaf het moment dat ik uit bed stapte, tot het moment dat ik naar bed ging. Maar het gaat niet goed met Nico en Tine, want ze worden steeds meer geweerd bij de mensen thuis en moeten vaak buiten staan. Nee, Nico en Tine zijn nergens meer welkom. Op dit moment komen ze dagelijks bij mij thuis, maar daar komt verandering in. In samenwerking met de huisarts hebben we een manier gevonden om de twee uit mijn huis te bannen. Er blijkt een medicijn te bestaan, dat deze twee op afstand houdt. Voor mij zal het wel even moeilijk zijn, want ze zijn al heel lang bij mij en ik zal Nico met zijn uitgeleefde hoofd en Tine met haar diepe rimpels best gaan missen. Ze hadden een soort en met rust over zich heen, wat mij een prettig gevoel gaf. Maar we moeten niet vergeten dat Nico en Tine sluipmoordenaars zijn, ze maken mensen ziek en ze laten me bijna vier euro per dag betalen. En het stomme is, ik deed het ook nog! Maar vanaf woensdag ga ik het medicijn slikken en dan zullen ze langzaam uit mijn leven verdwijnen. Na een dag of acht zal ik ze vriendelijk vaarwel zeggen, door hun nek om te draaien en een plens water over hun kop te gooien. Want vanaf dat moment zijn ze niet meer welkom, ik ben er klaar mee! Wie is hier de baas? Dag Nico en Tine, dag Nicotine!!