Halleluja!

“Ik heb vandaag over vulkanen geleerd.” Verbaast kijk ik op van mijn bord met eten en kijk recht in het trotse gezicht van mijn zoon. Zijn ogen stralen en ik kijk hem verbouwereerd aan. Nooit eerder heeft hij vanuit zichzelf iets verteld over school, we moesten het altijd uit hem trekken. “Vertel er eens wat meer over,” vraag ik hem en hij begint volop te vertellen over lava, een uitbarstende vulkaan en ook nog over de juf die de hele groep mee had genomen naar de gymzaal, waar hij een lied heeft geleerd. Hij kan het lied niet meer zingen, hij is vergeten hoe het ging. Maar het maakt mij niet uit, mijn zoon maakt enorme sprongen.

Iedereen die mijn verhalen heeft gevolgd, weet van mijn boosheid naar de oude school toe. Luke werd daar niet meer gestimuleerd en wij werden toch dwingend verzocht om hem op het speciale onderwijs te plaatsen. Ondanks de manier waarop het is gegaan, zeg ik; “Halleluja!” De oude school kan van mij een lange neus krijgen. De regelmaat en regels die het speciale onderwijs hanteert zou zelfs goed zijn voor leerlingen van het reguliere basisonderwijs. Hoeveel kinderen zwemmen maar een beetje in het rond op het basisonderwijs? Er zijn teveel zorgenkindjes op het basisonderwijs, die baat zouden hebben bij de regels en regelmaat die het speciale onderwijs biedt. Maar ik ben geen leerkracht, ik ben “maar” een moeder die ziet dat haar zoon binnen anderhalve week heeft leren knippen en plakken en thuis komt met verhalen over vulkanen. Een zoon die een ontwikkelingsachterstand en communicatieprobleem heeft en aan de juf verteld hoe zijn papa en mama heten en welke huisdieren hij heeft. Hij gaat blij naar school en komt nog blijer thuis. Hij roept de juf bij aankomst op het schoolplein om zijn nieuwe schoenen te laten zien, terwijl hij daar voorheen nooit de moeite voor deed. Mijn zoon is blij en maakt reuzen sprongen en daarom is deze moeder ook blij en springt zij ook, maar dan een gat in de lucht!