rommelig

Het verloopt hier allemaal rommelig. Mijn dochter is begonnen in groep 5 en direct viel mij het enorme aantal leerlingen in een klein lokaaltje op. Twee klassen zijn samengevoegd en de klas bestaat uit 30 leerlingen, het kan niet anders dan dat mijn dochter snel zal gaan klagen over de drukte. En gelijk had ik…

Mijn zoon daarentegen is maandag begonnen op het speciale onderwijs voor een ochtend. Langzaam wordt het ritme ingebouwd. Welk ritme? Niet mijn ritme in ieder geval. Ik vergat zijn gymtas en zijn tandenborstel. De juf zei dat dit niet erg was, maar ik voelde me een beetje dom. De jongen had nog niet eens gymschoenen. Dus gister (net als heel veel andere moeders) zijn we naar de Bristol geraced om gymschoenen te kopen voor het mannetje en tegelijkertijd voor het dametje, want die was ook uit haar schoenen gegroeid.

Mijn dochter is maandag uit school gekomen met hoofdpijn en geklaag. Het was te druk voor haar in de klas en het lukte haar niet goed om te concentreren, een probleem waar zij vorig jaar ook mee tobde, en dat op de eerste schooldag! Ik houd mijn hart vast voor de komende tijd, ze zal zich moeten aanpassen, maar of dat haar lukt?

Dinsdag mag mijn zoon blijven eten op school en kan ik hem om één uur ophalen. Terwijl ik op het schoolplein sta te wachten, vertelt een juf mij dat ik op mijn zoon zijn juf moet wachten, zij zal de klas buiten opwachten en mee naar binnen nemen. Maar al dat er komt….geen juf!! Een andere dame komt op mij afgelopen en vertelt mij dat mijn zoon als nieuwe leerling allang al naar binnen mag. Als ik in de klas kom, blijken de kinderen al druk aan het werk te zijn. De juf vertelt mij, dat deze regel voor de eerste week, tijdens de informatie avond is uitgelegd. Ik weet van niets, want manlief is naar de info-avond geweest. Ik schaam me een beetje, alles verloopt zo rommelig. Ik voel me echt een ongeïnteresseerde moeder. Mijn zoon komt om één uur vrolijk uit de klas, hij heeft het naar zijn zin.

Mijn dochter vindt haar klas vandaag wel leuk, maar nog steeds erg druk. Ze heeft moeite met het tempo en dan zijn we pas op dag twee. Ze is erg moe en chagrijnig. Jammer en vervelend voor haar en voor mij. Onder de middag waren we met zijn tweeën aan het eten en ik zei tegen haar; “Samen eten heeft ook een voordeel.” “Je hebt meer aandacht voor mij,” zei mijn dochter. Ik moet haar daar gelijk in geven. Ondanks dat ik mijn mannetje tijdens het eten miste, is het goed voor mijn dochter om samen te eten. Ze krijgt alle aandacht en ik kan even met haar praten. Het is goed voor haar. Mijn zoon vraagt veel aandacht, al is dat niet negatief, maar zij sijpelt er een beetje tussendoor en nu zijn we drie kwartier echt samen.

Al met al heb ik moeite om alles op de rit te krijgen. Morgen moet mijn zoon zijn zwemspullen weer mee en donderdag moet ik alweer met hem naar het GGZ, voor een onderzoek. Hopelijk kunnen we nu eindelijk een diagnose ontvangen, het zou wat deurtjes openen, die nu potdicht blijven.