vrijdag 14 augustus 2009

Intuitie

Natuurlijk wist ik dat het één dezer dagen moest gebeuren, maar de precieze datum weet je als buitenstaander natuurlijk nooit van te voren. Er is geen bloedband, maar wel een sterke familieband. Afgelopen woensdag stond ik op met een gevoel dat ik mijn telefoon niet langer mee naar bed hoefde te nemen, het was begonnen. Ik vertelde tegen Wil dat ik sterk het gevoel had dat zijn zusje vandaag zou bevallen. Verklaren kon ik het niet, maar het gevoel was onverklaarbaar sterk. Evenals het gevoel dat het een meisje zou worden.

Het gevoel ging niet weg en de telefoon werd nauwlettend in de buurt gelaten. Toen ik even later even weg moest, reed ik op de terugweg langs de straat van mijn schoonzusje, waar de auto niet op de parkeerplaats stond. Zou mijn gevoel goed zijn? Natuurlijk had ze ook gewoon een boodschap kunnen halen, want stilzitten doet ze nooit.

Rond een uur of twee kwam mijn oudste zus langs en ik vertelde ook haar van mijn voorgevoel. We zijn allebei sterk intuïtief, alleen geloof ik af en toe nog niet genoeg in mijzelf. Na het vertrek van mijn zus gingen wij op verjaardag bij onze vriendin. Terwijl ik daar zat, schrok ik; We hadden de telefoon niet meegenomen. Ondanks dat het erg gezellig was, zat ik ook erg onrustig. Het gevoel werd sterker en sterker. We fietsten naar huis en ik stopte onderweg voor een praatje en het gevoel was verdwenen. Wilfred was inmiddels naar huis gefietst en had een aantal gemiste oproepen op zijn telefoon, op de huistelefoon en op mijn eigen telefoon. Hij zag wie er gebeld had en belde het nummer terug. Hij had inmiddels het verlossende woord gekregen.

Een half uur later kwam ik thuis en Wilfred riep opgewekt naar me, dat ik weer eens gelijk had. Ik schudde onwetend mijn hoofd totdat het kwartje viel. “Echt?” riep ik uit? “Het is een meisje!” antwoordde Wilfred triomfantelijk. Er ging op dat moment vreugde en teleurstelling door mij heen. Teleurstelling omdat we hét speciale telefoontje gemist hadden, ik had Wilfred zijn gezicht willen zien als hij hoorde dat hij weer oom was geworden. De vorige keer was hij gewoon aan het werk en heb ik hem moeten bellen, maar nu had hij de kans om zelf het telefoontje aan te nemen. Vreugde natuurlijk omdat het allemaal weer gezond geboren was en ook nog omdat het een meisje is.

Druk en triomfantelijk liep ik door de kamer. Ik had weer gelijk, mijn gevoel was alweer juist! Niet zozeer dat het een meisje was, want eerlijk gezegd heb ik er ook vaak naast gezeten, maar dat andere sterke gevoel dat ik had. Precies op het moment dat wij op verjaardag waren, is ons nichtje geboren. Wat een intuïtie, wat een gevoel. Ik zou wat meer op mijn gevoel moeten vertrouwen, want die is goed, heel erg goed!!

Geen opmerkingen: