ze blijven hangen

In één keer valt het me “zomaar” op. Natuurlijk zag ik het al een beetje aankomen, maar nu blijven ze “hangen” en gaan ze niet meer uit de plooi. Het begin van diepe groeven is ontstaan, naast mijn mondhoeken. Het zijn de lachrimpels die blijven hangen. Insmeren heeft geen zin meer, er valt niet te smeren tegen rimpels. Jarenlang gebruik van dure dagcrème heeft dus niet mogen baten, het verval van de huid is overduidelijk aanwezig.

Vierendertig lentes jong, hopelijk nog niet eens op de helft van mijn leven, en de ouderdom slaat ongenadig toe. Ik kan alleen maar in de spiegel toekijken en hopen dat het niet al te erg wordt. Ik hoorde vandaag een heel mooi gezegde van een lieve dame; “Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn!”. Geestelijk voel ik mij ook totaal geen ouder iemand, maar geloof me; Als je de dertig bent gepasseerd, gaan jongelui van twintig plotseling U tegen je zeggen, alsof ze dat met elkaar afgesproken hebben.

Ik heb een zus die de veertig al gepasseerd is. Vroeger waren veertigers, oude vrouwen met regenkapjes over hun gepermanente haartjes op hun Gazelle-fiets met rokzadel, zodat de plooirok keurig netjes over het zadeltje paste en dan natuurlijk nog met de pumps aan die over de huidkleurige panty’s gedragen werden. Gelukkig is die tijd voorbij en zijn veertigers nog gewoon sportieve meiden, die toevallig de veertig gepasseerd zijn. Maar die rimpels hè….die rimpels hadden voor mij nog wel een aantal jaar mogen wachten, daar ben ik nog niet aan toe hoor.