misgestapt

Ik zat er al dagen tegen aan te hikken. Ik zou mij gaan blootstellen aan een enorm aantal rokers. Ik wist dat ik zwak zou zijn. In plaats van er tegen te vechten, ben ik door de knieën gegaan. Het idee dat ik zou zwichten gaf mij al op één of andere manier een bepaalde rust. Nu hoefde ik niet te hunkeren, maar kon ik zelf mijn moment kiezen om “de fout” in te gaan. Je moet weten dat er een psychologisch spelletje met je mind wordt gespeeld. Het is een niet te verklaren gevoel, dat niet weg te stoppen is.

Het moment dat ik in de fout ging, was ook het moment dat ik spijt voelde. Spijt van de tien verloren dagen. Tien dagen van vechten tegen medicijnen en uiteindelijk tegen mezelf. Terwijl ik een trekje nam, schoot er maar één ding door mijn hoofd; “Getverderrie!” Want dat was het ook, het smaakte ontzettend vies. Dat neemt niet weg, dat ik later nog een haaltje heb genomen, maar gek genoeg was dat ook voldoende. De gehele avond heb ik er niet meer naar omgekeken en de psychologische hunkering was verdwenen. Pas nadat we het klaar waren met werken heb ik nogmaals een paar trekjes genomen, maar ook dat was het niet meer. Het was gewoon vies en ik had een enorme gore smaak in mijn mond, die zelfs met een pepermuntje niet weg te spoelen was.

Ja, ik ben de fout in gegaan, maar ik wist het wel. Ik wist wel dat ik deze avond niet zou redden zonder een trekje. Maar ik weet nu ook weer dat het hartstikke vies is. Bovendien heb ik wat geld uitgegeven voor nieuwe kleertjes, die ik als een soort beloning voor mezelf heb gekocht. Ik kan en wil geen vier euro per dag meer uitgeven. Het was een misstap en laten we er nu vanuit gaan dat ik nu op het juiste spoor blijf, maar het is ontzettend moeilijk om op het spoor te blijven. Toch blijf ik blij met jullie steunbetuigingen.