Moeilijk

Ik heb het moeilijk op mijn werk met betrekking tot het “niet-roken”. Nee, niet in de pauze. Integendeel, want eigenlijk heb ik vandaag best leuk gezeten. Nee, aan het einde van de werkdag. Zeker als het zo druk is als vandaag, heb ik moeite om de sigaret uit mijn hoofd te zetten. Dan heb ik zin in een rustpuntje. Even lekker zitten met Nico. Neehee, ik heb het niet gedaan, maar ik deel met jullie wat er in mijn hoofd speelt. Zelfs de pesterijtjes van mijn collegaatjes deden mij niets, het is puur iets vanuit mijzelf. Ik roep het op mijzelf af en het is een kwelling. Een kwelling die ik niet van mij af kan zetten. Afgelopen dinsdag had ik er ook best moeite mee, maar toen kon ik mijn draai nog niet vinden in de kantine. Ik kan mijn collega’s zien roken en dan doet het mij niets. Het is echt mijn eigen hersenspoeling en “it drives me crazy”. Wat kan ik toch doen om die gedachten van mij af te zetten? Zyban slikken, haha. Nee, die troep komt er bij mij niet meer in. Sigaretten komen hier ook niet meer in huis als het aan mij ligt. Maar waarom kwel ik mijzelf dan zo. Ik had verwacht dat de gedachten na dik een week weleens uit mijn systeem zouden zijn. Zullen ze ooit uit mijn systeem verdwijnen? Zullen de scherpe randjes ooit van de gedachten verdwijnen? Moe word ik ervan, moe…..