Aaarrrrllgggg....onzeker!

Waarom ben ik zo ontzettend onzeker? Ik zie er zeker uit en gedraag me over het algemeen zeker. Ik wil ook graag zeker zijn, maar het is allemaal een masker. Achter dit masker zit namelijk een meisje dat zich af en toe niet weet te gedragen, die zich door haar onzekerheid door bochten wringt die uiteindelijk een beetje vreemd overkomen. Nu moet je weten dat ik niet vreemd ben, maar soms gewoon niet weet of ik nu ergens goed aan doe. Ja, ik ben onzeker. Ik vraag me vaak af hoe ik over kom op andere mensen. Heb ik mijn haar een keer anders? Of heb ik het kort geknipt? Dan voel ik mij weer dat kleine meisje, dat weet dat ze hier reactie op krijgt. Aan de ene kant vind ik het leuk als iemand er wat over zegt, aan de andere kant ben ik bang om te incasseren. Altijd dat rotgevoel…”Doe ik het nu goed?” “Doe ik hier goed aan?” Het liefste loop ik in simpele kleding, spijkerbroekie en een ’t shirt, in wat minder simpele kledij voel ik mij onzeker. Dan heb ik het gevoel dat iedereen mij bekijkt, terwijl het hoogstwaarschijnlijk niet eens aan de orde is.

Wat dit gevoel heeft veroorzaakt? Ik weet het eigenlijk nu wel, het is een stukje verleden van mijzelf. Ik werd vroeger veel gepest op school, was niet echt populair. Op de middelbare school werd het alleen maar erger, ik wist niet meer of ik nu een jongetje of een meisje was. Ik liep in tweedehands kleding. Een oude trui van mijn zus, een leren jas van mijn zwager en dikke bergschoenen er onder. Mijn haren in de stekels en lang haar in mijn nek en Miek leek meer op Niels. Toch,op een vreemde manier voelde ik mij daar prettig bij, ondanks dat ik hierdoor nog meer het mikpunt werd van pesterijen. Samen met mijn “vriendin” (die soms mijn vriendin was en de andere keer mij liet vallen als een baksteen), waren wij de “jochies” van de klas. Pas in de vierde klas begon ik mij te ontwikkelen en vond ik het leuker om er mooi uit te zien.

Terugdenkend aan de middelbare school weet ik dat ik het verschrikkelijk vond. Elke dag maar weer hopen dat mijn “vriendin” normaal deed. Als zij “normaal” deed had ik een leuke dag en waren we veel samen. Echter, als zijn minder normaal deed, liet zij mij vallen als baksteen en ging er met haar andere vriendin van door. De hele dag liep ik dan achter hun kont aan te hollen, om er maar bij te horen. Ik ging door het stof voor haar. De momenten dat ik altijd goed voor haar was, was tijdens proefwerken. Miekje kon namelijk erg goed leren en leerde al haar proefwerkjes. Mijn “vriendin” wilde dan altijd naast mij zitten, zodat ze kon afkijken. Ik liet dit natuurlijk toe, zodat ik voor een dag “vriendinnen” met haar kon zijn. Ik ben dus beschadigd als het gaat om vriendschap. Ik heb moeite om vriendschappen te sluiten en te behouden. Ik heb tenminste één goede vriendschap die al 13 jaar stand houdt. Een vriendschap tussen twee tegenpolen, waarvan ik nooit verwacht had dat deze vriendschap zou gaan “werken”. Maar gek genoeg werkt het prima!

Maar een gepest kind, blijft een onzeker kind. Ook als deze volwassen worden. Ik ben blij met wie of wat ik nu ben, ik ben blij dat niet iedereen door mij heen kan prikken. Ze zien een vrolijke meid die goed voor zichzelf zorgt en zeker overkomt, maar onder deze zekere vrouw zit nog altijd dat onzekere meisje. Het onzekere meisje dat zich soms aan dient op momenten dat ik dit helemaal niet wil. Ik heb niets te klagen, ik heb een leuke man, lieve kinderen, leuke baan, mooi huis. Wat wil een mens nog meer? Ik wil minder onzeker zijn….