Nelis komt babbelen

Terwijl ik een “hidden object” game speel, word ik opgeschrikt door een bekend stemmetje; “Je had het weer druk vandaag zo, hè Miek?" Ik kijk naar beneden waar de stem vandaan komt en zie Nelis naar me kijken. “Hé Nelis!” fluister ik, want Wilfred hoeft immers niet te weten dat ik tegen een kabouter praat. “Klim even omhoog man, dan kan ik je zien,” fluister ik.

Terwijl Nelis via de stoelpoot omhoog kruipt, doe ik net alsof ik een verhaal schrijf, zodat Wilfred het niet in de gaten heeft. Die heeft alleen maar oog voor zijn walvisvaarders op de Discovery channel, dus daar hoef ik me niet druk om te maken. Als Nelis eindelijk op de stoel is geklommen, beantwoord ik zijn vraag; “Nou, ik had het niet echt druk ofzo, maar omdat het zo regende ben ik veel met de auto op pad geweest, en daar heb ik zo’n hekel aan, omdat iedereen al met de auto gaat. Er is geen plek te vinden.” En toen moest ik vanmiddag ook nog om één uur in Hoogkarspel zijn, naar een plek waar ik nog nooit geweest was.” Nelis kijkt me glimlachend aan, kennelijk luistert hij ook graag. “Weet je wat het ergste was? In de email stond dat we op tijd moesten komen om te betalen voor de cursus, want Romy had haar eerste weerbaarheidcursus, en toen kwam die vrouw zelf pas na één uur binnen vallen. Nou, dan word ik een beetje mopperig hoor! Moet je zelf maar eens te laat komen, dan is krijg je meestal een reprimande.” “Een repriwatte?” vraagt Nelis. “Ach, ik bedoel een uitbrander. Ik zou geen moeilijke woorden meer gebruiken hè?” “Maakt niet uit hoor,” zegt Nelis begripvol. Ik kijk het kleine kereltje aan en ik vind het kaboutertje weer helemaal leuk.

“Mag je nu weer wat meer naar de buitenwereld van je meerderen?” vraag ik belangstellend aan Nelis. Nelis haalt met één beweging zijn mutsje van zijn hoofd en laat mij een heel klein zendertje zien. “GPS”, zegt Nelis stoer. “Ze weten nu precies waar ik ben, zodat ik niet weer in de kast van je zus verdwijn met dat witte beest ervoor te blaffen.” Nelis geeft me een knipoog. “Kijk maar uit voor mijn zus hoor, want ze wil niets liever, dan jou volstoppen met pillen,” waarschuw ik het kaboutertje. “Pff…ik kan haar best aan hoor! Ik heb ook een weerbaarheidcursus gedaan.” Ik zucht en laat het maar zo. “Maarreh….” gaat Nelis verder, “jullie hebben nu ook zo’n blafbeest rondlopen, ik was al bijna in zijn bek verdwenen.” “Oh, sorry….” verontschuldig ik me, “ja, je moet goed oppassen met Loekie want hij eet je echt met huid en haar op.” “Volgens mij is het wel een lief beestje,” zegt Nelis. “Ja, dat is het ook en hij begint aardig te luisteren. Alleen jammer dat hij een enorme hekel aan mannen heeft en dat is echt waar. Als hij de kans krijgt, dan grijpt hij ze. Het is soms echt oppassen geblazen met hem,” vertel ik tegen mijn kleine vriendje. Verschrikt kijkt Nelis langs mij heen naar Loekie. “Jij hoeft niet bang te zijn, je bent toch geen grote man,” leg ik Nelis geruststellend uit. “I.i..ik d.d.d..denk dat ik maar weer eens ga,” zegt Nelis stotterend en voor dat ik iets kan zeggen is hij verdwenen. Ik kijk nog eens goed rond, maar ik zie hem echt niet meer. Dan zie ik iets roods voor mijn neus liggen, vlakbij mijn beeldscherm. Het is de muts van Nelis, met de zender er in. Als dat maar goed afloopt…..