Nelis is back

Terwijl ik de vaatwasser aan het uitruimen ben, wordt er herhaaldelijk aan mijn broekspijp getrokken. Ik maak een schuddende beweging met mijn been, denkend dat het weer één van de katten is die honger heeft. Maar het helpt niet, er blijft “iets” aan mijn broekspijp trekken. Ik kijk naar beneden en kijk in de lieve oogjes van mijn kleine kaboutervriendje, die inmiddels volwassen is geworden. Een jaar lang was ik hem kwijt en nu hangt hij aan mijn broek.

“Nelis?” vraag ik verbaast. “Hoi Miek!” klinkt de opgewekte en veel meer volwassen stem van Nelis. Ik buig naar beneden en houd mijn hand op, zodat hij in mijn hand kan klimmen. Terwijl Nelis op mijn hand klautert, bekijk ik mijn kleine vriendje eens goed. Nelis heeft een volwassen blik gekregen en hij heeft een enorme bruine baard. Vorig jaar had hij nog een glad kinnetje. “Waar ben je geweest?” vraag ik hem. “Nadat je mij kwijt bent geraakt, heb ik een tijdje rondgezworven totdat ik mijn volkje weer terug vond. Ik kreeg een jaar straf en mocht absoluut geen contact met jou opzoeken, omdat mijn volk jou en die zus van je, de schuld gaf van mijn depressie. En ik moet ze wel gelijk geven, want je hebt me een beetje in de steek gelaten.” “Het spijt me, Nelis, echt waar. Maar de mensen waren uitgelezen over jou en zodoende heb ik jou er uit geschreven. Om domweg te zeggen; Ze waren je zat! Met je depressieve gedoe.”

Nelis kijkt me verdrietig aan en mijn hart kan niets anders doen, dan smelten bij de aanblik van het kaboutertje. “Goed, laten we opnieuw beginnen. Wat brengt jou hier weer?” vraag ik aan het kleine mannetje met zijn enorme baard. Nelis begint te vertellen; “Miek, heb je gehoord over het kinderboekengeschenk, tijdens de Kinderboekenweek?” “Ja, het boek gaat over spruitjes,” antwoord ik. “Mijn meerderen hebben mij er op uit gestuurd om jou te vertellen over dit boek. Want was jij vorig jaar niet bezig om de kinderen duidelijk te maken, dat wij kabouters veel aandacht aan de spruitjes besteden? Dat jij de kinderen vertelde over onze kabouterkooltjes, die in de mensentaal spruitjes worden genoemd?” “Ja, misschien had ik hier toch wat meer verder mee moeten gaan, dan was het verhaal over jou en je volkje misschien wel het Kinderboekenweek geschenk geworden,” antwoord ik. “Daarom ben ik hier ook,” zegt Nelis terwijl hij me streng aankijkt. “Kijk Miek, zolang jij geen actie meer onderneemt, zal je geen boek uitbrengen. Je had een positief boek kunnen schrijven over mij, mijn volkje en de kabouterkooltjes, maar in plaats daarvan maakten jij en je zus mij depressief en verdween ik langzaam op de achtergrond. Maar ik heb het je vergeven en ik ben hier om je te steunen. Niet iedereen vindt mij leuk, jammer dan! Maar er zijn ook mensen die het wel leuk vinden om te lezen. Denk er maar eens over na. Misschien kunnen we nog een heel leuk avontuur beleven en laten we hier een boekje van drukken.”

Ik kijk Nelis vol bewondering aan. Wat is die kabouter volwassen geworden zeg. En zo vastberaden. Verbouwereerd knik ik in de richting van Nelis. “Wil je wat drinken, Nelis?” vraag ik terwijl ik een dopje van de cola pak voor Nelis. “Dan gaan we eens goed praten”……..