Mijn verhalen

Heel vaak krijg uit totaal onverwachte hoek, complimenten over mijn schrijfstijl. Het blijkt boeiend en leesbaar te zijn. Het geeft me een goed gevoel en het motiveert mijn iedere keer weer tot het schrijven van een nieuw kort verhaal. Ik noem het een “kort verhaal” en vermijd het liefste het woord “blog”. Ten eerste omdat mijn spellingscontrole dit niet accepteert, maar ten tweede omdat ik het enorm commercieel vind. Voorheen had ik niet veel moeite met het commerciële en liep ik net zo hard achter de meute aan, tegenwoordig distantieer ik mij van de schaapjes en loop ik niet over de dam en loop ik liever om de sloot heen. Maar dat is iets van de laatste tijd hoor, dat ik dwars tegenover het commerciële sta, anders had ik nu natuurlijk ook geen hyves gehad.

Hoe komt het dat mijn verhaaltjes zo goed gelezen worden? Een goed en pakkend verhaaltje moet sowieso een begin, een kern en een eind hebben. Wat ik zelf heel belangrijk vind, is dat het leesbaar moet zijn, kortweg gezegd; “Jip en Janneke-taal”. Ik heb voor mijn doen in dit verhaal al één moeilijk woord teveel gebruikt en dat is het woord; “distantieer”, die mijn spellingscontrole ook nog eens als fout aanstreept. Dus na het schrijven moet dit verhaaltje aan de spellingscontrole onderworpen worden. Maar om terug te komen op het onderwerp; Ik verbaas mij enorm over het feit dat mijn verhalen zo vaak worden gelezen. Het verhaal over de diagnose van Luke is bijvoorbeeld op mijn hyves alleen al bijna 50 keer gelezen. Hoe vaak het op mijn officiële website is gelezen, kan ik niet goed aangeven, maar deze wordt ook enorm goed bezocht.

Als ik er zo over nadenk, vraag ik mij af of ik hier een stapje verder mee moet gaan. Vorig jaar heb ik wel een beetje plannen gehad om een boekje uit te brengen, maar ik vraag mij af of lezend Nederland zit te wachten op korte verhalen in een bundeltje. Afgelopen voorjaar heb ik een verhaaltje geschreven voor een bundel over straatverhalen, maar dit verhaal werd afgewezen omdat ik niet boeiend genoeg zou hebben geschreven. Ook een column in “de Drom” werd afgewezen om dezelfde reden. Toch gek, ik zie namelijk hoe vaak mijn verhaaltjes worden gelezen en gerespecteerd. Willen de heren achter de bundel en “de Drom” mogelijk een meer zakelijk publiek trekken? Persoonlijk denk ik dat ze hier de plank totaal mis mee slaan. Want de meesten zitten niet te wachten op een moeilijk te volgen verhaal, maar op een verhaal dat prettig wegleest.

Tja, maar wie ben ik? Ik ben Annemiek Abbekerk, ik ben 34 jaar en schrijf graag verhalen. Ik gebruik mijn “blogs” (bah, wat een rotwoord) om mijn hoofd in leeg te maken en ik geniet ervan. Evenals dat ik geniet van het feit dat het ook echt goed gelezen wordt en dat ik hiervoor gecomplimenteerd word. Het doet me goed dat jullie in ieder geval in mij geloven. Bedankt voor het lezen en wie weet? Wie weet word ik nog wel eens een beroemd schrijfster en dan zal ik jullie allemaal bedanken voor de support!