Twee maanden

Geen zin en tijd om te bloggen of te schrijven aan mijn boek. Mijn kalender puilt uit met allerlei kleine afspraakjes, maar waar ik wel de deur voor uit moet. Gister was het 10 november. Op zich geen bijzondere datum, maar voor mij wel. Ik kwam er gister namelijk achter dat ik op deze dag al twee maanden gestopt ben met roken en ik vind dat een hele prestatie. De twee maanden zijn voorbij gevlogen, maar niet zonder slag of stoot, al is het me de meeste tijd goed bevallen. Er zijn periodes geweest dat ik echt smachtte naar een sigaret. En dan natuurlijk nog de derde dag van het stoppen, de dag dat ik niet goed werd van de Zyban en met een veel te hoge bloeddruk op de Huisartsenpost terecht kwam. Ik moest per direct stoppen met Zyban, maar ik bleef in mijn stoppoging geloven en zette door. En met redelijk succes, want ik ben een paar keer misgestapt. De eerste misstap was tien dagen na de eerste stopdag. Het was in een situatie waar ik onder rokers zou komen. Ik zag er al een paar dagen tegenop. Uiteindelijk had ik voor mijzelf besloten dat ik dan maar een trekje moest nemen. Die beslissing gaf mij de rust die ik nodig had en zo stapte ik mis. Maar het misstapje was klein en stelde niets voor. Het gaf me totaal geen voldoening en het was vies.

In de tussentijd bleef ik stoppen en werden de tijdjes dat ik aan roken dacht steeds kleiner. Soms dacht ik er urenlang niet aan, totdat ik langs iemand liep die aan het roken was. Het enige wat ik dan dacht was; “Gadverdamme”. Ik vond en vind het nog steeds zo ontzettend stinken. De personen zelf stinken ook van binnen en van buiten. Ik weet uit ervaring dat je er als roker totaal geen besef van hebt en dat het je dus ook niet interesseert of je stinkt of niet. Je ruikt het immers zelf niet. De tweede keer dat ik in de “fout” ging was weer tijdens een gelegenheid waar veel rokers kwamen. Dit was een maand na de stopdag. Ik heb die avond meerdere “trekjes” genomen, maar ik vroeg me zelf af waar ik mee bezig was. Het was echt niet lekker of fijn en toch hunkerde ik er naar. Het was een tweestrijd met mijzelf. Maar daarna ging ik gewoon weer door met stoppen.

De periodes daarna werden al makkelijker en ik begon me te realiseren dat ik bevrijd was van het stomme stinkende stokje met de kankerverwekkende middelen er in. Mijn dagelijkse maagzuur die ik voor het slapen had is verdwenen, ik en mijn huis ruiken fris. Het kan niet op. Voor de rest merk ik er niet zoveel van. Geen extra lucht of dat soort dingen. Wel een vervelend hoestje tijdens het zingen. En tijdens het zingavondje ging ik een aantal weken geleden nog een keer op mijn bekje met één trekje. Maar de voldoening is er echt niet meer en sindsdien heb ik er wel aan geroken, naar gekeken, maar niets meer mee gedaan. Het lijkt bijna een soort haat/liefde verhouding met de sigaret. Van te voren kan ik denken dat ik het er moeilijk mee ga krijgen, maar als het puntje bij paaltje komt, durf en wil het niet eens meer. Niet durven omdat ik bang ben om door de knieën te gaan, niet willen omdat ik het echt vind stinken en vies vind smaken.

Soms verlang ik naar de tijd van de sigaretten, dat ik lekker met een kopje koffie en een peuk in mijn hand zit. Maar die tijd is voorbij, want het blijft niet alleen bij het lekkere momentje. Er zijn ook momenten van “moeten” en ik moet niets van de sigaret. Ik ben namelijk de baas!! Ik heb het gevoel de juiste weg in te zijn geslagen. Het gaat ontzettend goed met mij en het “niet roken”. Ik voel me fris, fruitig en gezonder dan ooit! Maar soms is het verdomde moeilijk.

En wanneer stop jij?