teleurgesteld

Positief denken, positief denken.....
Twee en een halve week heb ik positief gedacht, maar er werd gezwegen in alle talen. Geen telefoontje, geen brief, geen woord, geen.....niks.

Tot het moment dat ik gister langs liep, en zag dat het positieve denken voor niets was geweest. Er stond namelijk iemand die ik niet kende. Teleurstelling maakte zich meester van mij. Positief denken, Miek! Het heeft nu eenmaal niet zo moeten zijn, er komt wel wat anders op je pad. Een andere baan, met betere werktijden voor je kinderen, oppas en jezelf.

Ik wil niets liever dan een baan tussen negen en zes. Dan kan ik zelf de kinderen naar school brengen en hoef ik ze niet zo vroeg wakker te maken.
Elke keer breekt mijn hart weer als ik ze wakker moet maken, omdat mama zo nodig moet werken. Maar zonder werk, geen centjes! Zo simpel is het. Natuurlijk kan ik andere tijden gaan werken, zo moeilijk zijn ze niet bij Action. Maar dat betekent ook dat ik 16 uur over drie dagen moet verdelen, en dat ik dus een dag extra van huis ben. En ik ben veel liever een dag thuis, dan een halve dag op mijn werk.

Ik probeer niet teleurgesteld te zijn, maar het is verdomde moeilijk. Een betere baan had ik niet kunnen bedenken; dicht bij huis, betere werktijden en altijd verschillende mensen om me heen.

Het heeft dus niet zo mogen zijn, mag ik nu dan toch even een momentje om teleurgesteld te zijn? Dank je wel.....

pijnzen

16.15u
Pijnzend staar ik voor mij uit, mijn schrijfblok verstopt in een map, zodat de mensen achter de camera's niet kunnen zien dat ik eigenlijk een verhaal voor mijn weblog aan het schrijven ben. Mijn werkschoenen heb ik uitgeschopt en staan te stinken onder ons gammele bureautje.
Mijn Ecco's hebben plaatsgenomen aan mijn voeten.

Ik pijns over mijn werk, wat heb ik zoal uitgevoerd vandaag?
Om eerlijk te zijn, bar weinig. Ik mis de werkdruk die mij vroeger altijd zo scherp en alert hield. Hier zijn geen mensen die mij zien als hun meerdere. Hier zijn geen machines en produkten waar ik verantwoordelijk voor ben, hier hoef ik geen hygienecode in te voeren en hier hoeft de code niet gecertificeerd te worden. Hier krijg ik geen 100 gulden van mijn werkgever in mijn hand gedrukt, omdat we gecertificeerd zijn. Hier sta ik de hele dag kapotte en vieze spullen uit te zoeken. Werk waar ik mij absoluut niet in thuis voel.

Op de afdeling gebeurt té weinig. Als het een dag rustig is, dan hebben we gewoon pech. Als het druk is en het werk komt niet af, dan is er morgen weer een dag. Ouwehoeren kunnen we dan ook als de beste en een beetje geinen en spelen ook. Maar natuurlijk zijn wij daar niet voor aanwezig, er moet gewerkt worden, maar er is af en toe gewoon geen werk. En dan verlang ik weer naar de uitjes en de knoflook, daar was er altijd werk.

16.25u
Ik kijk omhoog naar de klok en zie dat ik mijn tijd heb verschreven. Het is tijd om te plassen en uit te klokken, mijn (werk?)dag zit er op!

De wet van je meerdere

Toen ik hem voor de eerste keer zag, schrok ik een beetje; Heel erg dik, en ontzettend lelijk. Hij kan er ook niets aan doen dat hij zo geboren is. Maar ik leerde hem kennen als één van de aardigste jongens die ik ooit heb leren kennen, vol humor en een hart van goud. Hij wordt ontzettend emotioneel als hij ziek is, of als iemand kritiek op hem heeft, hij kan dan echt als een klein kind zitten grienen. Een grote bek heeft hij ook, maar hij werkt keihard. Maar die grote bek komt hem nu duur te staan, want hij wordt niet aardig gevonden door zijn meerdere. Als je een té grote mond hebt, een eigen mening en vooral goede ideeën, dan zit je hier niet op de juiste plaats. Het liefst willen ze, "ja en amen" horen, want dan is het goed. Hij zit nu thuis, hij is uit zijn functie gezet. Hoe het nu verder met hem afloopt weet ik niet, maar oneerlijk is het wij wel. In wat voor maatschappij leven we nu eigenlijk? Waarom moeten de goeie boeten, en mogen de slechteriken gewoon hun gang gaan? Het is de wet van je meerdere.